¡Hola!

Update van mijn – oh zo boeiende – leventje, nog steeds in Guate…
Eerst een beetje lanterflanteren over de weekendtrips die absoluut top waren!
Begin maart ben ik richting Rio Dulce geweest waar ik Nimali ging oppikken, die daar in een project werkte en vervolgens terug naar Duitsland keerde. Rio Dulce is een plaatsje en vooral een rivier in het regenwoud van Guate. Daar vertrokken we met een boot (slechts met 4 mensjes) richting Livingston dat enkel te bereiken is per boot. De boot op zich duurde twee-en-halfuur, maar leek slechts een half uurtje.. Rustig varen tussen de mangroven en zotte vogels (veel pelikanen) en plaatselijke visserbootjes of mensen die de boot als auto gebruiken om naar een andere plaats in het “dorp” te gaan… Tussenin ook een stop genomen aan bij een plaatselijke tienda die voor de verandering eveneens enkel per boot te bereiken was (eens iets anders dan brood gaan halen met de fiets) waar we een coco-frio dronken en eten, wat een ijskoude cocosnoot is… Voelde volledig als echte vakantie… Livingston op zich is – zoals de naam doet vermoeden – een heel relaxte omgeving met een aparte manier van leven. De bevolking daar is ook niet met de ladinos zoals ik gewend ben hier, maar een mix van ladinos met vooral garifunabevolking (Garifuna is een zwart caraïbenvolk in Zuid-Belize, de oostkust van Guate en de Bay-eilanden van Honduras). De Garifuna spreken ook een zot zangerig soort van Engels, heel fijn. In Livingston hoor je steeds een hele hoop reggae of ergens een live garifunaband (wat neerkomt op een hoop drums en een mannetje dat heel hard daarbovenuit probeert te zingen-brullen)… Livingston kent geen rust in de vorm van stilte, maar toch is het de meest rustige-relaxte plaats waar ik ooit ben geweest… We zijn daar ook een dag naar een Caraïbisch strandje geweest, wat een veel mooier was dan de postkaartjes en de boekskes… (En nee, geen enkele foto aangezien het daar absoluut niet zo veilig was… Dus neem je niets mee dat je niet kan missen of kwijt wil) Livingston was heerlijk… Kijk alvast uit naar Honduras en Belize…

De week erna ben ik samen met Marianne (N) richting Copán in Honduras gegaan… Wat vooral toeristen aantrekt voor de ruïnes en die de grens over moeten (zoals ik dan ook) om de verblijfsvergunning te verlengen… Copán op zich was heerlijk… Zaterdag de ruïnes bezocht, die best wel cool waren… Niet persé indrukwekkend groot – nog steeds wel groot, maar komende week zal ik groter en meer in Guate te zien krijgen – maar vooral mooi door de manier waarop ze vol details zitten en op zich zeker artistiek zijn… ´s Avonds in Copán zijn we gaan eten en waar we begonnen met 6 mensen aan de tafel (die we ook allemaal onderweg ontmoeten) eindigden we rond de 20 personen waarvan bijna iedereen alleen aan het rondreizen was, uiteindelijk was dat een van mijn favoriete avonden tot nu toe in Centraal-Amerika door de ganse atmosfeer… Hoop nog van dat tegen te komen… Copán op zich was een zeer relaxt weekend, met heerlijke sferen en veel boeiende/aangename mensen die we tegen kwamen… Zalig!

Het weekend daarop zijn we met 8 naar de kust gereden en waar we gingen proberen te surfen… Was ook een relaxt en superzot weekend. De lokatie was prahtig! En allemaal voor ons alleen en best wel goedkoop… En het surfen zelf hebben de meesten van ons slechts een uurtje volgehouden in de hitte en woeste zee… Meer voor de rest veel gechilled, gekayakt, geravot met de lokale kinderen en ja ja gedronken eveneens… Ook de avonden waren heerlijk, eerste avond was ik op het strand gaan liggen om te zien hoeveel sterren er waren etc, en nog geen minuut later lagen er 5 kinderen op en tegen me mee te turen.. Uiteindelijk hebben we daar +- anderhalf uur gelegen en getetterd met hen, tot het bedtijd was voor de meesten… De tweede avond hadden we een kampvuur gemaakt en denk ik dat alle kerels van het dorp zijn gekomen… (jonge meisjes en vrouwen komen hier meestal niet zo snel naar buitenlanders, zeker niet buiten de steden)… Was een zalige avond… Alleszins wederom een fijn weekendje met een boel vrienden…

Tussen de weekends in ben ik uiteraard nog steeds met mijn kinderen in het project aan het ravotten geweest… Echt zalig… Hoewel het project nog steeds om educatie draait, is het in San Pedro meer spelen dan de ganse tijd huiswerk doen etc… En dan vooral ravotten, kinderen kietelen, ondersteboven houden en rondzwieren… De niños pequeños (huis met de jongste jongetjes, allerjongste 4 en oudste 9) waarmee ik “werkte” zijn vooral dol op drukke spelletjes, bij gevolg elke dag een scoutsgevoel… Mijn droomjob! Gisteren was officieel mijn laatste dag in het project, ik ga de kinderen absoluut wel missen, is voor mij gewoon als een extra scoutstak erbij, maar binnen een beetje meer dan week start ik in een nieuw project waar ik huisjes ga bouwen, wat ik ook echt wel wil doen en aangezien die kans zich nu voordoet, grijpen we die… (Ik heb ook het idee dat ik met kinderen gans mijn leven kan werken en ravotten, maar huizen bouwen wordt moeilijker…)
En het fijne aan mijn nieuwe project is dat ze tijdens de Semana Santa niet werken, wanneer ik enkele dagen terug met mijn kinderen ga ravotten.. Ik heb dus totaal nog geen afscheid moeten nemen… Alleszins, ik heb alvast enorm genoten van het werken in dit project en vooral in San Pedro met mijn 11 schattebollen en denk dat de kinderen ook wel genoten hebben van de spelletjes, knuffels, kriebels etc… Ze hebben alleszins toch heel veel gelachen en ik heb geen enkel kindje aan het huilen gebracht …

Soit, meer vertel ik jullie wel eens in België terug of later… Maar nu heb ik niet zoveel tijd meer, binnen een half uurtje vertrek ik voor een weekje op reis, tussen beide projecten in neem ik een week verlof om ook het noorden van mijn nieuwe thuisland eens te kunnen ontdekken, Guatemala is niet zo groot, maar tot het uiterste punt is het toch een 9 tot 10 uur rijden… En ongetwijfeld veel te zien… Te veel, voor de tijd die ik nog heb… Ik zal het jullie later weten te vertellen…

¡¡Besos y abrazos!!

Loca – Cocodrilo – Witcha – Crazy – TucTuc Grande – Witchik.

Enkele namen die de kinderen voor me hebben…

This entry was posted on vrijdag, maart 24th, 2006 at 20:02 and is filed under Half jaar in Centraal-Amerika. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.