Beginde bij het project… Intussen ben ik van lokatie verhuisd naar San Pedro. Dat is nog steeds Camino Seguro waarin ik werk en nog steeds met kinderen waarvan de ouders op de vuilnisbelt in Guate Ciudad werken, enkel wonen deze kinderen daar niet meer. Ze wonen nu in een soort van weeshuis, instelling of opvangtehuis (hoe je het ook wilt noemen) omdat deze kinderen thuis seksueel misbruikt worden. Ze verblijven hier in samenspraak met de ouders en kunnen iedere 14 dagen een weekend naar huis gaan… Hier werk ik in het huis van “los niños pequeños”. Die zitten allemaal in het eerste en tweede leerjaar, op twee kleutertjes na… Even terug naar Guate City, daar heb ik sinds de laatste update nog anderhalve week gewerkt en daarin waren de hoogtepunten de familiedag en valentijn Dieptepunten de “Amerikaanse serviceteams”…
De familiedag is een maandelijkse gebeurtenis waarbij de ouders/familie naar het project komen. Dat is eveneens de dag dat de voedselpakketen en kleren worden verdeeld. De dag begint met een opening waarbij er vanalles wordt verteld van de afgelopen maand, ook de vrijwilligers worden voorgesteld a.d.h.v. het opnoemen van het land waarna je vriendelijk wuivend (zoals Mathilde en de Philip) opstaat en optioneel handkusjes wuift. Ook worden alle kinderen die de afgelopen maand verjaarden afgeroepen en ontvangen zij een cadeautje…

Daarna zijn er allerhande “nevenactiviteiten” zoals ontluizen, haar knippen en nagels verzorgen… Uiteraard ook voorleesgroepen en knutselen… Het fijne aan de familiedag is dat je eens echt in contact komt met de ouders… Als ze je zien met een van hun kinderen staan ze meteen naast je om hun dank te betuigen met massa´s knuffels en Spaans gebrabbel. Het was een fijne ervaringe, maar ik denk dat het na enkele keren wel gaat vervelen…
Valentijnsdag… Een topdag in Guatemala… Dat is niet enkel voor geliefden maar voor werkelijk iedereen… Je krijgt dan ook een massa knutselwerkjes en roosjes van de kids. En hetgene ik vooral grappig vond was dat de kinderen voor een keer heel flink en lief voor elkaar waren… En als er al eens eentje een ander een pak slaag verkocht, dan vraag je gewoon welke dag het is en die stoppen dus echt hé… zo zottekes hoe ze allemaal in die dag opgaan…
De serviceteams… De ergenis die ik had in Guate City waren deze zéér vriendelijke dames en doodserieuze heren… Een serviceteam is een hoop Amerikanen (doorgaans) die het project willen sponsoren of dat reeds doen en eens een weekje komen kijken hoe het werkt en “deelnemen”.. Deelnemen is niet echt een volwaardig woord voor hen, alsook begrijp ik het woord “service” niet echt in hun geval… Wat je concreet kan voorstellen zijn iets of wat oudere Amerikanen (op zijn minst 50+, meestal een pakje meer dan dat) die in je klas komen en de kanse tijd vragen stellen aan de vrijwilligers i.v.m. wat er gebeurd in de klas… Meer concreet met een voorbeeld:
Wat doe je?
-Ik heb een conversatie met het kind.
Halve minuut later…
Waarover?
Een zin later…
Wat zegt hij?
…
Om zot van te worden… Door hen was het niet meer mogelijk om fatsoenlijk te functioneren als vrijwilliger omdat je deels voor hen moest zorgen of hen moest uitleg geven, of de regels uitleggen. Dat zorgen voor mag je letterlijk nemen als volgt, een kind zit op je rug, een ander kind wil dat ook maar ziet dat er niet echt plek is, dus spring op de rug van een Amerikaanse dame en dan ben je de persoon die die dame kan redden voor je een ambulance nodig hebt…
Ik ben me ervan bewust dat het waarschijnlijk de meest naïeve Amerikanen waren en we waren steeds heel vriendelijk (ze zijn financieel voor het project heel belangrijk…) Maar toch heb je iets van… Slaan de Amerikanen er werkelijk in om alles op te fokken? Hmmm…

Soit, even een beetje meer over mijn voorbije week in San Pedro… Ik ben werkelijk al dol op al deze kids… Het is hier flexibeler en met minder structuur (de kinderen wonen immers in het project) en dat is wel fijn… Het zijn ook minder kinderen, dus je hebt meteen een band met ieder kind. En de leraar/opvoeder is ook een heel goede, die de kinderen volledig onder controle heeft op een respectvolle manier… Nog niet zoveel spannends gebeurd… Hmmm.. Hoogtepuntje voor mij was vrijdag in het zwembad (ja, er is een klein zwembad omdat het in oorsprong een vakatiecentrum was, dat na faillisement praktisch geschonken is aan het project). Vrijdag was er een nieuw jongetje, Victor, en het was zijn allereerste keer ooit in het zwembad… Samen met Judith hebben we de basis van de zwembewegingen met hem geoefend en hij heeft vooral veel op de rug gehangen terwijl wij zwommen… Het was heerlijk als je zag hoe hard hij ervan genoot…

Naast het project ben ik nogmaals naar Lago d’Atitlan geweest, met Mona en Nina deze keer. In hoofdzaak heerlijk gechilled… Grootste deel in San Pedro de Laguna geweest, waarnaar een aantal hippies verhuisd zijn en wat nu dan ook daarvoor bekend staat… Heerlijk sfeertje en aangename mensen ontmoet…
Ook voor het eerst enkele tekenen van Belgische erkenning aangetroffen rond het meer, en wat voor erkenning! Drie zaken zijnde, een boek van Rubens (tussen slechts 7 andere boeken… kan toch al tellen) dan pijltjes naar een restaurant Tintin met het koppeke van Kuifke en Bobby erbij en tenslotte (eigenlijk als eerste gezien, maar hooguit het beste dus als laatste vermeld) een fonteintje met als “spuitding” onze nationale trots, een marmerachtige kopie van ons manneke pis…
Btw, over Belgische zaken gesproken… Aan het andere eind van de wereld blijkt dat ik een über-chovinist ben! Qua eten misi k het meest: Chocolade (alsof we daarvan verschieten), een goei pak friet en de… pintjes!! (ne goeie Leffe zou heel welkom zijn… hmmm)

Voor de rest hebben we op een avond (bij toeval) de vulkaan Fuego zien uitbarsten… We zaten op het dak van café Sky (zowat het beste uitzicht dat je kan hebben, zoals de naam doet vermoeden) wanneer Nina vroeg wat dat rood licht in de verte was… De Fransman die daar nu voor 3 maanden werkte, had nog niet zo’n grote uitbarsting gezien sinds hij hier is, dus hadden we de goede avond, toevallig… Misschien even als nota bene… Fuego heeft elke 2 à 3 weken een uitbarsting… Dus moest er wel eens van komen, maar toch, het was de grootste sinds enkele maanden… Achteraf zei de uitbater dat Fuego al gedurende lange tijd (een volle week) aan het smoken was zonder uitbarsting, wat de plaatselijke overheden verontrustend vonden en dat ze zelfs aan het overwegen waren om Antigua te ontruimen… Ik was dus even in een gevarenzone als ik het juist voor heb… Wat een avonturen toch (zonder ik het wist).

Tenslotte went het leven in Antigua enorm… Ik zie er steeds weer naar uit om te kunnen reizen voor enkele daagjes… Ik heb ook beslist het project een beetje vroeger te verlaten om meer te kunnen reizen op het einde (later terugkomen is geen optie, dan mis ik mijn zusje haar trouwfeest…) er is hier immers zoveel te zien en alles blijft zo fascinerend… En nu ik hier toch ben, moet ik er maar van profiteren hé….

Soit, tot de volgende!!
Dikke ’nuffel!
Koes!!
Wienik….

This entry was posted on dinsdag, februari 28th, 2006 at 18:57 and is filed under Half jaar in Centraal-Amerika. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.