¡Hola Mis Amigos y Amigas!

Na de vorige mail is er uiteraard weer een hele hoop gebeurd. ‘k Zal proberen min of meer de hoogtepunten in chronologische volgorde te vertellen en ik zal eveneens proberen om alles in ‘t Vlaams te vertellen (3 talen op een dag is te veel voor de dees).

Allereerst zijn we met 8 vriendinnen naar Monterrico geweest. Monterrico is een dorpje aan de Pacifische Oceaan. In een woord: Zaaaaaalig!!! In meer woorden: Zwart zand, is even wennen, maar na een tijdje doodnormaal. Enkel als je erover wandelt (lees: rent) is dat loeiheet (van de zon) en zijn je voeten werkelijk knalrood of paars van t verbranden… De zee heerlijk wild, zwemmen is niet echt een optie, maar ravotten met de golven was superfun. Verder een tropisch strand met palmbomen, oude vissersbootjes, hangmatten in de schaduw, spierwitte schelpen, etc… Nu ik erover nadenk, naast lekker chillen hebben we er niet zoveel gedaan… Heenreis wat geslapen en wakker geworden en even een eng gevoel om te moeten zoeken achter de vulkanen, die zijn hier nu zo gewoon dat je ze werkelijk mist eens je weg bent. Aangekomen in Monterrico bleek dat we het meest walgelijke hotel hadden, een handvol kakkerlakken en een hagedis in onze kamer, maar de kamer zou wel muskietendicht zijn (moeilijk te geloven, maar toch) Vervolgens de meeste tijd op het strand doorgebracht en in enkele hangmatten daarrond en in enkele plaatselijke bars. “El Caracol” was werkelijk een sprookje… Heerlijke mojito’s met een zalige binnenplaats vol kussentjes en hangmatten in combinatie met een gitaar (een turquoise die Nimali hier kocht, walgelijke gitaar werkelijk, maar nieuw en slechts 15 euro…) Daar gaan we volgende keer zeker terug naartoe en is ook een hotelletje, dus reserveren we daar ineens… Kijk er al naar uit, nu ik eraan denk… Voor de mensjes die het interesseert, ook de sterrenhemel was magnifiek!! Massaaaaaal veel (uiteraard) en werkelijk niks in de weg aan de horizon, sterren die uit de zee lijken op te komen en in de zee terug gaan slapen… Zo´n sterrenhemel, met zulke sfeer, had ik nog niet gezien (en ja, nog steeds noordelijk halfrond, dus wel bekend, that’s not the reason…) Jaja, alles in zijn geheel, Monterrico mocht er zijn… Ah ja, btw, Nimali en ik zijn er ook in geslaagd om te verdwalen daar… We wilden even naar de winkel en vroegen op straat iemand waar we de winkel konden vinden, meteen een lift richting winkel, vervolgens totaal geen idee hoe we gekomen waren terug gestapt na een lange tijd toch eens de weg gevraagd (bleken al een dorp of twee gepasseerd te zijn) en werden we teruggebracht in de achterbak van een pick-up waar reeds een tiental mannen waren… Zo hebben we toch eens in de pick-up gereden (wat we beiden wel eens wilden)…

Verder ben ik intussen ook verhuisd. Ik woon nu niet meer in mijn gastgezin, maar in een appartementje met 2 andere meisjes, Nina en Mona, beiden van Denemarken… Ik zal dus vloeiend Deens spreken tegen het eind… Een fijn appartementje wel (zie maar op de fotookes) met een dakterras, wat mijn “eis” toch wel enigszins was… Onze housewarming hebben we ook al achter de rug en mocht er beslist zijn.. Het grappige was dat we moordenaarke (alias weerwolven) hebben gespeeld in een of ander verkachte versie, gaf meteen een volledig scoutskamp gevoel. Ah ja, voor de geïnteresseerden het adres is:

Wienik Beirinckx
Colonia Manchen 95 B
Antigua
Guatemala, C.A.

Zelfs een “huistelefoon” (gsm met ons 3 gekocht, 30 euro in totaal en beltijd ter waarde van 12 euro…) met als nummer: (502) 59 50 11 04
Die gsm aanvaard dus ook sms-jes en ik ben daarop op mijn verjaardag uiteraard te bereiken

Mijn Spaanse lessen zijn dus ook beëindigd (of alvast reeks een, misschien neem ik er nog een paar bij maar dan vooral voor woordenschat die ik nodig heb, maar niet beheers.. ja, ben nog steeds slecht in talen…) en mijn project begonnen. De eerste week heb ik daar in “prepa primera” gestaan, wat overeenkomt met de kleuterklas, daarvan was een vrijwilliger op reis voor een week, waardoor ze me “echt nodig” hadden… hmmm… Kleuters niet echt mijn ding zijnde, vroeg ik dan ook om een verplaatsing en nu sta ik bij de kinderen van de eerste klas, heerlijk! Het schooljaar is hier slechts 4 weken bezig, dus alles is echt nog nieuw voor hen en ik zal de ganse evolutie mee kunnen volgen… jeuj… De kinderen komen naar ons voor of na de school. In Guatemala hebben de kinderen slechts een halve dag school en de helft van onze kinderen heeft school in de voormiddag (wanneer wij de andere helft hebben) en de andere helft in de namiddag. Wat ik voornamelijk met de kinderen doe, is aanmoedigen en helpen bij het huiswerk en tussendoor ook spelenderwijs wat oefenen, wat weldegelijk nodig is, omdat het onderwijssysteem hier “sucks”… Op zijn zachts uitgedrukt… Het merendeel van de tijd zijn de kinderen hier wat letters aan het kopiëren en ze leren bovendien 4 verschillende vormen ineens (drukletter en schrijfletter, hoofdletter geschreven en gedrukt) Eerst alle klinkers, zodat ze geen enkel woord kunnen vormen en nog steeds niks kunnen lezen… prachtige manier om te leren lezen en schrijven hebben ze hier werkelijk (ze kunnen uiteraard altijd solliciteren als kopieermachine)… Tussendoor wordt er ook een groot deel van de tijd gespeeld en ze krijgen ook een lunch, wat voor sommige kinderen inderdaad de enige maaltijd is… Gisteren had een van de kinderen duidelijk pijn, dus ging ik ermee naar de verpleegster (er is een minihospital aanwezig in het hoofdgebouw, gesponseerd door Bayer… wel chic) en bleek dat hij gewoonweg pijn van de honger had, hij was maandag en dinsdag niet gekomen naar het project en had bijgevolg al een aantal dagen niets te eten gehad: Sommige dingen zijn best wel confronterend, maar toch nog steeds blij hier te zijn… De kinderen op zich zjin echte knuffelberen voor ons, die je de ganse tijd willen knuffelen en heel veel affectie nodig hebben. Dat de kinderen werkelijk smerig zijn en op pakweg een vijfde na allemaal luizen hebben, vergeet je heel vlug… Maar de kinderen zijn niet altijd zo´n schatjes (uiteraard niet) en zijn dan ook de ganse tijd met elkaar aan het vechten en de leerkracht (iedere klas heeft een leerkracht die wij officieel enkel helpen) negeert dat volledig… Naast aggressief zijn, kan geen enkel van hen zich fatsoenlijk concentreren op een ding, ADHD is een term die hier niet bestaat omdat zulk gedrag hier doodnormaal is… Allemaal givers in spé, en dan zou het heus geen “watjestak” meer zijn, die van ons kunnen hier niet aan tippen…

Soit, ik ga eens afronden, na een daggetje project ben je werkelijk doodmoe (ah ja, fijn detail ik sta hier rond 6 uur op en ben terug thuis rond 6 uur, als het verkeer meezit)…

Voor de rest is er uiteraard nog vanalles gebeurd, maar vooral in veel cafeetjes en salsabars gechilld. Ook eerste “beroofervaring” meegemaakt: met een mes zak opgesneden van mijn vriendin, maar net op tijd ontdekt zodat niks wegwas, meest milde wat we konden meemaken denk ik, maar laat ons hopen dat ‘t daarbij blijft…

Ik ga eens verder van mijn inmiddels favoriete landje genieten…
Tot ooit…

Heel veel liefs, dikke kus en een knuffel,

Guatemaalteeks Salangaantje.