Helaba!!

‘t Begint hier al aardig te wennen, de warmte (hoewel het de koudste periode van het jaar is), de eetgewoonten, de vroege uren, meestal Spaans te horen, terug les te hebben en de vele toeristen… Voel me hier al wel thuis, maar toegegeven wil ik niet alle maanden in deze stad (Antigua) blijven hangen. Het is een heel toeristische stad met een massa aan taalscholen, ruwweg de helft van de mensen zijn toeristen die meestal Spaans komen leren en de andere helft zijn leraars aan de taalscholen (normaal is t steeds privéles aan de taalscholen…) Voor de eerste maand heeft dat absoluut ook wel vosordelen (ze zijn gewend aan ‘nietspaanssprekenden’, de excursies zijn hier goedkoop en heel veel mogelijkheden), maar toch geeft t mij het gevoel dat t een vervormd beeld is hier. Na de lessen, wil ik dan ook zeker een project weg uit Antigua, tussendoor om een weekend tot rust te komen is dit een mooie uitvalsbasis, maar voor de ganse tijd zou dit wel zonde zijn… De Spaanse lessen beginnen te vlotten, maar door een samenloop van omstandigheden spreek ik nog niet altijd Spaans. Nu zijn er bv. 2 extra mensen in “mi casa” komen wonen. Een meisje uit Duitsland die al vanaf oktober in Guatemala is, ze is er nu slechts is afwachting op haar project, maar omdat ze ziek is moest ze eerst hier ergens naar de dokter… (ja de toetsenborden die slechts gedeeltelijk werken wennen ook wel)… Zij is wel een tofke, maar zal dus gauw ergens totaal anders zitten…. Dan is er ook nog een Canadese jongen (met roots in El Salvador waardoor hij wel iets of wat Spaans spreekt), die is hier met een groep van 35 in Jocotenango en enkele dorpen verder nog eens dat zelfde aantal. Ze zijn hier met de school: “they study the bible and jesus christ”. Ze komen voor 3 maanden naar Guatemala op een soort missionarisreis. Nu zijn ze een week hier en dan 2 weken in een project, daarna weer een week Spaanse lessen en terug een project bijstaan…. Na deze week is hij dus terug weg en als hij terugkomt zal ik waarschijnlijk aan mijn project beginnen!!

De voorbije dagen is er uiteraard weer heel veel gebeurd, eigenlijk gewoon te veel om te vertellen…. Onder andere de vulkaan Pacaya bezocht, een nog steeds werkende vulkaan… best wel de moeite een klim van een tweetal uur en dan terug naar beneden door door de stenen te “skieën” dat naar beneden gaan was echt wel fun… Uiteraard was de vulkaan zelf ook echt wel de moeite!! Heb wel t idee dat ik er nog meer ga zien, Guatemala heeft er echt wel veel!! Intussen ook Antigua op alle momenten van de dag leren kennen: Ze weten wel hoe ze hier moeten feesten!! En de mojito’s hmmmmmm, zo’n heb ik er nog nooit gedronken en dan nog eens veeeeeeeel goedkoper… Ja, daarvoor (feestende mensen met heerlijke mojito’s) kijk ik ook al naar Cuba uit…. Voorlopig kijk ik vooral naar alles uit en geniet ik van alles… Een maand taalcursus lijkt me perfect omdat ik dan aan alles kan wennen (het familieding is ook zoiets waar ik absoluut aan moet wennen, deze zondag was ik even thuis en bleek dat er meer dan 30 mensen waren, allemaal in een ruimte ter grote van hetgene wat ik gewend en om in Belgie alleen te wonen… Beetje overweldigend, maar ik denk dat het eenmalig was, naar wat ik begrepen heb was t een doop van een van de kleinkinderen…) en na een maand denk ik wel dat ik iets anders wil dan toeristen, maar nu is dat nog wel leuk gewoon om eens een klapke te kunnen doen (uiteraard sinds België geleden dat ik Nederlands gesproken heb..)

Soit, ik ga eens wat verder genieten en mijn Spaanse les van gisteren herbekijken in de hoop dat het een beetje vlot…

Groes, Wienik.

¡Hola amigos!

Na een lange, best wel saaie reis ben ik er geraakt! Hoogtepunt van de heenreis: opstijgen in Miami met een zonsondergang die zowel op de zee onder me als op de wolken boven en onder me te zien was, met echt een coole eilandengroep onder me die met bruggen aan elkaar verbonden waren, een droom voor de ingenieurs onder ons…

Soit, uiteindelijk, na wat mensen die even rond belden omdat ik geen visum had, ben ik dan toch in Guatemala aangekomen met bagage… Stond Señor Leonel daar om me naar mijn gezin te brengen. Onderweg quasi alle latinoclichés gezien: indianen achterin een pick-up, straathonden, overal tralies voor de ruiten, maya’s die van de markt komen met koopwaar op het hoofd, … Alles behalve de straatkinderen waarvoor ik kom… Uiteindelijk na een rit die in België zo’n twintigtal boetes zou opleveren, aangekomen bij mijn gezin, waar enkel de thuiswonende zoon – wonder boven wonder – Engels spreekt. Op zich best wel lastig dat het communiceren naar de ouders moeilijk verliep.. Ah ja, intussen was ik toch al zo’n 43 uur op (aangezien ik met nieuwjaarsnacht vertrokken ben en dus niets sliep en dat een vliegtuig geen plek is om langer dan een kwartier in te dutten…) Van de zoon was ook een van de eerste vragen die hij had wat mijn visie (en de visie van mijn land) op Amerika was alsook hoe we tegenover de Duitsers stonden, want die waren toch wel heel dichtbij…… hihi.

Eerste nacht superslecht geslapen, ik heb uiteraard slechts een klein kamertje wat ik ook wel verwachtte, maar dat mijn bed korter zou zijn dan ikzelf was niet echt in me opgekomen. Daarnaast waren er ook massa’s geluiden. o.a . rond vijf uur ’s nachts een resem knallen, gevolgd door een auto die 10 seconden later in de andere richting weg gierde… Nogal surrealistisch om op mijn eerste nacht enkele meter van mijn huisje een coolbloedige moord te horen, dus na me om te draaien dommelde ik een kwartiertje later toch in.. De dag erop vertelde Milton (de zoon) dat het een gewoonte is om rond 5 uur vuurwerk de ontsteken als er iemand verjaart, ook gewoon rond deze tijd van ‘t jaar hoor je gedurende de ganse dag en avond vuurwerk… Problem solved, geen coolbloedige moorden dus.

De tweede dag was er nog geen les, omdat ze vrijaf hadden voor nieuwjaar… Eerst wat Spaans proberen leren in de zon, na het middageten jetlag proberen te beperken door een siësta te houden. Tenslotte als ik wakker was bleken een deel van de kleinkinderen er te zijn, dus was ‘t wel leuk.. Chanceke dat kinderen wel de universele taal van gekke bekken trekken en onnozel doen appreciëren… De eerste keer dat ik mijn straat verliet was dus met Christa (6 jaar) op weg naar een vrouw om eieren te kopen. ’s Avonds nam Milton – die de ganse dag hard aan ‘t werk was geweest om zijn kamer her in te richten – me mee naar Antigua, de koloniale stad die best wel wat toeristen aantrekt… Hij vertelde dan ook trots over de stad. Het is ook de eerste keer dat ik denk dat kerstlichtjes een meerwaarde kunnen geven, in El Parque Central was iedere boom versierd met slierten kerstlichtjes. Had echt wel iets… Jaja, het hangt hier vol met kerstmannen etc… Als we terug thuiskwamen was de zus van mi madre er en haar kinderen. Super! Een van de kinderen was ook duidelijk een autistische jongen, maar echt wel cool als je hem bezig zag, vooral in combinatie met de luidruchtige showbroer waardoor hij heel de tijd met zijn oren toe rondliep.. Heel boeiend om de twee zonen te observeren. Vooral omdat ik de gesprekken toch niet kon volgen…

Vannacht een aardbeving geweest, slechts een kleintje… En ik, met mijn slaperige kop dacht: amaaj, nu ben ik toch wel zenuwachtig voor “de eerste schooldag” als ik zo hard schud… Ik had het dan ook pas in de mot, toen ze ’s morgens vroegen of ik de aardbeving had gevoeld…

Vandaag dus eerste les: op de taalschool zijn we mometeel met 3 studenten!! Hihi.. Lykke, 20 jaar uit Denemarken (eveneens haar eerste schooldag) en Isabelle, 24 jaar, van Zwitserland en had een week les achter de rug.. De les zelf is met een privéleraar. De mijne – Christiane geloof ik – is echt een superlieve, die amper Engels kan, waardoor het dus quasi allemaal in Spaans is… Goed om het sneller te leren, ik heb ook deadline eind van de week om volledig Spaans te spreken thuis en ook met Milton het Engels te beperken… benieuwd of ik het haal…

In de namiddag ben ik samen met Lykke en Isabelle naar Antigua geweest. Echt super veel indrukken om te verwerken… Een heel mooie indrukwekkende stad (nog heel veel koloniale gebouwen, mochten ze de aarbevingen toch niet overleven dan bouwen ze die steeds opnieuw op) en super kleurrijk, i love it!! Dat is heel makkelijk te bereiken, dus gaan jullie nog veel over kunnen lezen.

Vanavond voor het eerst niet te veel eten gekregen, noch te zwaar en superlekker: een bord vol druiven, stukjes appels, een soort meloen, wortels – eerst nogal bizar dat ze ertussen lagen maar oké – met daarbovenop rozijnen. Een bizarre maar aan te raden combinatie!!! (Lynn, niet voor jou, want overal zaten nog steeds de pitten in moest meteen aan je denken, tof hé) Ah ja, had ik tenslotte al gezegd hoe mooi het landschap hier is met zijn vulkanen tussen de bergen en met onwijs bizarre planten… en hoe warm het is, schoon kleurke heb ik al zenne…