Helaba!

Nog gauw wat Thaise vertelseltjes op de site droppen. Nog gauw want morgen is Elke hier en ga ik mij nog minder bezig houden met updates bezig houden (lees: helemaal niet). Na de vorige mail heb ik een reispauze ingelast. Gewoon enkele dagen op dezelfde plek blijven en puur relaxen, niet elke dag opnieuw een massa aan impressies verwerken en niet elke dag bedenken waar naartoe en waar net niet naartoe… Gewoon genieten en tussenin ‘massaal niksen’ Chiang Mai bleek daarvoor de ideale plek! De paar dagen die ik in Chiang Mai gepland had, werden vooral ik er erg in had al gauw een dikke twee weken. Naast luieren heb ik in CM dan toch ook maar enkele ‘echte’ dingen gedaan…

Iets wat je in Chiang Mai overal kan leren is ‘de kunst van de Thaise massage’, leek me wel wat om daarvan wat van te leren, dus volgde ik een tweedaagse opleiding waarbij de focus lag op het hoofd, de nek en schouders en het stretchen en deels het martelen ervan. Na dat twee dagen te doen had ik de smaak helemaal te pakken, en werd me een supervoordelig pakketje aangeboden van massages in combinatie met yoga. Hotstone-massage en voetreflexologie zijn de andere vormen die ik nu ‘kan’, hoewel het niet allemaal even hard mijn ding is. De yoga stond aanvankelijk ik nogal sceptisch tegenover, in die mate dat dat allemaal niet te spiritueel moet zijn voor mij. Maar gelukkig was mijn yoga-leerkracht ongelooflijk down to earth. Hij combineerde de yoga met wat invloeden van buitenaf en had een fijn gevoel voor humor, de medestudenten deelden die humor ook, dus was pure fun!

Los daarvan deed ik ook nog een uitstapje naar een hoogteparcours in de jungle, waren vooral death rides met wat vrije val-dingen. Wat puur genieten was, door de jungle had ik dit nog niet gedaan en was ook langste en hoogste parcours wat ik voorlopig gedaan heb. Dus weer ervaring rijker…

Een ander uitstapje dat ik deed was naar een olifantenkamp! Nee, geen scoutskamp voor olifanten, maar een plek waar ze olifanten een aangename ‘oude dag’ willen geven, hoewel de meeste olifanten daar helemaal niet zo gigantisch oud zijn. Olifanten die daar zijn, zijn overgekocht van andere plekken waar ze slecht behandeld werden. Sommige hadden zichtbare littekens als bewijs In dat kamp gaven ze ons een dagopleiding tot ‘mahout’, mahouts zijn de olifanten-verzorgers ter plekke. Olifanten werden daar naar mijn mening wel goed behandeld en vooral verzorgd. Als je erop zat op weg naar de rivier, stuur je ze in de gewenste richting, door wat met je voet tegen hun oor te flapperen en met een bamboostokje zachtjes te krabben op een bepaalde plek op hun hoofd (was op een veel zachtere en lievere manier dan ik de meeste mensen heb zien paardrijden) en olifanten hebben een gigantisch dik vel, dus beetje krabben met bamboo doet ze geen kwaad. Het wassen in de rivier vonden ze duidelijk dolle leut, als je even een olifant aan het schrobben was, kwamen de anderen gegarandeerd zich ertussen wringen om toch ook maar een bodyscrub te kunnen krijgen Moest wel alert zijn als ze bewegen, want draaien zich al een gauw op hun zij en met dat je die kolosale poten onder water niet steeds zag liggen, kwamen die wel eens uit het niets op je voeten af. Supergrappig was ook de slurf die plots van onderwater een geiser te lucht in spuit, al dan niet tegen ons

Wassen van de babyolifant (James Bond) was ook pure fun, hoewel hij me wist te verrassen! Olifantje was 8 maanden oud en superschattig!!! Heel speels en overenthousiast! Het wassen in de rivier vond hij superleuk, en wilde graag dat ik zijn buikje schrobde, dus liet zich prompt vallen! Ik wist nog net mijn been weg te trekken, enkel het puntje van mijn teen haalde het niet helemaal. De kracht van zijn gewicht in combinatie met zijn schuurpapiervel gaven mij geschaafde benen en puntje van mijn teen bleef enkele dagen opgezwollen met een ontstoken wonde. Maar maakt allemaal niet uit, want ik heb een babyolifant gewassen!!! James Bond was op zich nog niet helemaal de 007 vanuit de films, maar eerder een klunzige peuter. Eten met zijn slurf lukte hem ook nog niet helemaal. Het merendeel van de grassprietjes – die hij keurig één voor één uittrok, meerdere lukt hem precies nog niet – eindigde bovenop zijn hoofd, waar hij dan niet meer aankon. Lief!! Geen nood hij zal niet verhongeren, want wordt tussendoor verwend met vele bananen. Eén van de olifanten maakte trouwens echt een stofzuigergeluid als je hem eten in zijn slurf gaf, gieren!!

Modderbad was een FEESTJE! Het hoogtepunt van de dag. Was het beste modderbad ooit, op ‘t scouts zou je ook olifanten moeten toevoegen aan het modderbad, geeft een hele andere dimensie! Die olifanten waren zelfs aan het toeteren van genot, helemaal zoals in de tekenfilmpjes

De dag dat wij er waren kwam er ook een nieuwe olifant en uit haar gedrag kon je duidelijk merken dat zij zich niet oké voelde als er meerdere mensen rondom haar kwamen staan. Haar ogen stonden dan erg wantrouwig en tussendoor zag je zelfs zijn slurf helemaal beven. Superzielig! In 1-1 contact zag je wel dat zij zich beter op haar gemak voelde, ook als de babyolifant tegen haar aan kwam ‘knuffelen’ (lees: schuren) leek ze wel wat op te fleuren. Na een tijdje zal zij zich hopelijk ook helemaal op haar gemak voelen…

Ik ben helemaal weg van de olifanten zoals je merkt! Trouwens Gnoes, heb nog aan je gedacht, maar toch wijselijk alle drollen daar gelaten!

Klopt, in Chiang Mai heb ik ook nog een Thaise kookinitiaitie gedaan. Intussen kan ik een handvol Thaise gerechtjes klaarmaken. Thais koken blijkt supersimpel en snel te zijn, ideaal voor de geduldige keukenprinsensessen als ik!

Na Chaing Mai heb ik nog even een tussenstop gemaakt in Sukhothai. Waar je overal tempels (of de restanten ervan) hebt. Ook een ganse site die wel mooie tempels en boeddha’s had, hoewel ik die toch een beetje te ‘afgeborsteld’ vond. De bomen staan er grotendeels in een rij gepland en natuurlijke begroeiing wordt er gesnoeid. Ik merk dat ik persoonlijk meer een voorkeur heb voor de combinatie van ‘echte jungle’ met tempels, maar dat is uiteraard een kwestie van voorkeur…

Gisteren ben ik dan terug in Bangkok aangekomen (4e keer nu), waar ik prompt botste op een Hollands koppel waarmee ik in Hoi An optrok en ze nadien nog terug ontmoette in Hanoi (zijn nu terug op weg naar huis) en ’s avonds kwam ik op een terras drie Engelsen tegen waarmee ik in Halong Bay dolle leut had!! Een hele fijne en absoluut onvergetelijke (!) avond waren het gevolg. En qua reünies zit het er nog niet op, straks zie ik twee gigantisch grappige grieten terug waarmee ik in Sapa reisde! En uiteraard morgen ook een soort van reünie met ELKE!! Dit wordt zeker en vast mijn favoriete Bkk-verblijf

Later meer Thailandnieuwtjes en van foto’s op de site zetten, maak ik ook eens werk als ik terug op Koh Tao ben. Dan kan ik daar wel eens tijd en geduld voor vrijmaken (uploaden duurt hier onmenselijk lang)…

Tot later allemaal!

Dikke zoenen vanuit het bloedhete Bangkok,

Smeltende Wienik.

Helabakes…

Tussenin nog eens even een update geven, deze keer niet vanuit Guatemala, maar vanuit Belize, of toch een heel klein deeltje van Belize. Eind april ben ik vertrokken, Guatemala achter me gelaten en richting het bay-eiland Utila in Honduras. De hoofdactiviteit daar bij uitstek was duiken. En ik ben er absoluut dol op!

Nina en ik onderwater

Vanaf het begin… De reis daarheen – met Marianne en Nina – verliep zeer vlot, hoewel het ons anderhalve dag in beslag nam, kon het niet vlotter en beter gaan. Aangekomen blijkt dat Utila een zeer klein eiland is, het deel waarop de mensen wonen en alles gebeurd is twee straten en een scheet groot. Bleek dat we de beste timing hadden uitgekozen, het eiland zat net zonder electriciteit en water, dat bedrijf was net bankroet gegaan. Tweede week was deze luxe er terug. Ben begonnen met de openwatercursus bij Padi. Begin een beetje zottekes om aan die duikspullen te wennen en om te ‘ademen’ onder water, maar oh zo fun!!! Als we daarmee gedaan hadden, waren we wel content, maar gingen Nina en ikzelf toch voor meer en hebben we ook de Advanced Course gevolgd, wat erop neerkomt dat je dieper kan gaan (tot 30 meter ipv 18m) en meer ervaring opdoet, blablabla. Alleszins was dit alles bangelijk!!! En om effe enkele mensjes jaloers te maken en om de anderen gewoon een duidelijker beeld te geven, volgt een klein overzichtje van wat ik zoal gezien heb: veel kreeften en krabbetjes, heel veel tropische vissen uiteraard en massa’s kleurrijk koraal, heel mooi en fascinerend,  maar nog cooler waren de zeekomkommers, de zeeschildpadden, een kleurrijke octopus, die een vis ving terwijl we hem bespioneerden (supercool) en een walvishaai op minder dan 2 meter (!) afstand, schoon zenne

Ah ja en bijna steeds dolfijnen, ook los van het duiken, gewoon met ze zwemmen en snorkelen…

Twee weken pure vakantie op Utila aan de Caraïbische kust mochten er best zijn!

Daarna ben ik samen met Nina vertrokken vanop Utila, heb ik twee dagen in Omoa (een lokaal kustdorpje met zalige herberg) doorgebracht, wachten op de boot voor Belize…

Onze 'tuin' van het hostel, met een krokodilletje dat tussen onze de magroven woont

En nu ben ik al enkele dagen op Cay Caulker in Belize, waar ik nogmaals gedoken heb (The Blue Hole) wat echt wel bangelijk was, daarin ga je tot een diepte van 130 feet en zwem je tussen enkele stalagtieten naar de haaien toe (great reef sharks) en niet 1 haaitje in de verte dat je ziet, maar zonder overdrijven een stuk of tien haaien (te veel om te blijven tellen) die eigenlijk best liefelijk om je heen zwemmen en als je terug naar de oppervlakte komt met je meekomen, vermoedelijk omdat ze weten dat ze soms eten krijgen van de boten. Was enorm indrukwekkend alleszins, heb er geen woorden voor, maar zal het niet snel vergeten (btw, die soort haaien doen mensen niks, don’t worry.) Later die dag nog twee duiken en wat snorkelen, waarbij ook de ‘nurse sharks’ overal aanwezig waren en supergrote roggen en ook een fijn ding om te zien waren de zeekoeien, snap wel waarom ze dat “koeien” noemen als je hun snoetje ziet. Ze zwommen enorm vredevol en heel lieflijk naar ons toe! eentje bleef ook een tijdje op een 10-tal centimeter van mijn duikbril me oog in oog aanstaren, prachtige ervaring Ik ben absoluut dol op de caraibische zee… I adore it…

Ben nu op de zaligste plaats ooit, met heel fijne mensen (iedereen had al gepland weg te zijn, maar het eiland en het hostel is hier gewoon te zalig).

Soit, denk dat ik nog eens verder ga genieten van eigenlijk niks te doen. Mijn mogelijke projecten van vandaag zijn: mijn rugzak herorganiseren, zodat ik terug propere kleren van de bodem heb – mijn haar met shampoo wassen en kammen – de kinderen (zoals beloofd) helpen met hun hut te bouwen. Dat relaxte sfeertje is hier ook wel leuk, gisteren hebben de kinderen ons suikerriet leren eten, heb ik ze met huiswerk geholpen en later hebben de jongens me geleerd hoe de vis goed en proper te houden. Heel fijn eilandje hier. Superklein en geen verkeer behalve golfkarretjes

Zoals eerder gezegd, ga ik nu genieten, deze keer geen fotootjes, omwille van meerdere omstandigheden (bv dat ik niet op mijn eigen website kan nu) en dat ik van mijn reisgenoten hier en daar nog foto’s verwacht en waarschijnlijk vooral dat ik daar nu absoluut geen tijd wil insteken. Die komen later wel…

Effe melig gelukwensen voor iedereen die examens heeft: superveel succes, het goede nieuws is dat ik jullie alvast niet lastig kan vallen dit jaar

Voor al de rest: geniet dat jullie het niet zijn deze keer

Een dikke knuffel voor iedereen

Zoen,

¡Hola!

Update van mijn – oh zo boeiende – leventje, nog steeds in Guate…
Eerst een beetje lanterflanteren over de weekendtrips die absoluut top waren!
Begin maart ben ik richting Rio Dulce geweest waar ik Nimali ging oppikken, die daar in een project werkte en vervolgens terug naar Duitsland keerde. Rio Dulce is een plaatsje en vooral een rivier in het regenwoud van Guate. Daar vertrokken we met een boot (slechts met 4 mensjes) richting Livingston dat enkel te bereiken is per boot. De boot op zich duurde twee-en-halfuur, maar leek slechts een half uurtje.. Rustig varen tussen de mangroven en zotte vogels (veel pelikanen) en plaatselijke visserbootjes of mensen die de boot als auto gebruiken om naar een andere plaats in het “dorp” te gaan… Tussenin ook een stop genomen aan bij een plaatselijke tienda die voor de verandering eveneens enkel per boot te bereiken was (eens iets anders dan brood gaan halen met de fiets) waar we een coco-frio dronken en eten, wat een ijskoude cocosnoot is… Voelde volledig als echte vakantie… Livingston op zich is – zoals de naam doet vermoeden – een heel relaxte omgeving met een aparte manier van leven. De bevolking daar is ook niet met de ladinos zoals ik gewend ben hier, maar een mix van ladinos met vooral garifunabevolking (Garifuna is een zwart caraïbenvolk in Zuid-Belize, de oostkust van Guate en de Bay-eilanden van Honduras). De Garifuna spreken ook een zot zangerig soort van Engels, heel fijn. In Livingston hoor je steeds een hele hoop reggae of ergens een live garifunaband (wat neerkomt op een hoop drums en een mannetje dat heel hard daarbovenuit probeert te zingen-brullen)… Livingston kent geen rust in de vorm van stilte, maar toch is het de meest rustige-relaxte plaats waar ik ooit ben geweest… We zijn daar ook een dag naar een Caraïbisch strandje geweest, wat een veel mooier was dan de postkaartjes en de boekskes… (En nee, geen enkele foto aangezien het daar absoluut niet zo veilig was… Dus neem je niets mee dat je niet kan missen of kwijt wil) Livingston was heerlijk… Kijk alvast uit naar Honduras en Belize…

De week erna ben ik samen met Marianne (N) richting Copán in Honduras gegaan… Wat vooral toeristen aantrekt voor de ruïnes en die de grens over moeten (zoals ik dan ook) om de verblijfsvergunning te verlengen… Copán op zich was heerlijk… Zaterdag de ruïnes bezocht, die best wel cool waren… Niet persé indrukwekkend groot – nog steeds wel groot, maar komende week zal ik groter en meer in Guate te zien krijgen – maar vooral mooi door de manier waarop ze vol details zitten en op zich zeker artistiek zijn… ´s Avonds in Copán zijn we gaan eten en waar we begonnen met 6 mensen aan de tafel (die we ook allemaal onderweg ontmoeten) eindigden we rond de 20 personen waarvan bijna iedereen alleen aan het rondreizen was, uiteindelijk was dat een van mijn favoriete avonden tot nu toe in Centraal-Amerika door de ganse atmosfeer… Hoop nog van dat tegen te komen… Copán op zich was een zeer relaxt weekend, met heerlijke sferen en veel boeiende/aangename mensen die we tegen kwamen… Zalig!

Het weekend daarop zijn we met 8 naar de kust gereden en waar we gingen proberen te surfen… Was ook een relaxt en superzot weekend. De lokatie was prahtig! En allemaal voor ons alleen en best wel goedkoop… En het surfen zelf hebben de meesten van ons slechts een uurtje volgehouden in de hitte en woeste zee… Meer voor de rest veel gechilled, gekayakt, geravot met de lokale kinderen en ja ja gedronken eveneens… Ook de avonden waren heerlijk, eerste avond was ik op het strand gaan liggen om te zien hoeveel sterren er waren etc, en nog geen minuut later lagen er 5 kinderen op en tegen me mee te turen.. Uiteindelijk hebben we daar +- anderhalf uur gelegen en getetterd met hen, tot het bedtijd was voor de meesten… De tweede avond hadden we een kampvuur gemaakt en denk ik dat alle kerels van het dorp zijn gekomen… (jonge meisjes en vrouwen komen hier meestal niet zo snel naar buitenlanders, zeker niet buiten de steden)… Was een zalige avond… Alleszins wederom een fijn weekendje met een boel vrienden…

Tussen de weekends in ben ik uiteraard nog steeds met mijn kinderen in het project aan het ravotten geweest… Echt zalig… Hoewel het project nog steeds om educatie draait, is het in San Pedro meer spelen dan de ganse tijd huiswerk doen etc… En dan vooral ravotten, kinderen kietelen, ondersteboven houden en rondzwieren… De niños pequeños (huis met de jongste jongetjes, allerjongste 4 en oudste 9) waarmee ik “werkte” zijn vooral dol op drukke spelletjes, bij gevolg elke dag een scoutsgevoel… Mijn droomjob! Gisteren was officieel mijn laatste dag in het project, ik ga de kinderen absoluut wel missen, is voor mij gewoon als een extra scoutstak erbij, maar binnen een beetje meer dan week start ik in een nieuw project waar ik huisjes ga bouwen, wat ik ook echt wel wil doen en aangezien die kans zich nu voordoet, grijpen we die… (Ik heb ook het idee dat ik met kinderen gans mijn leven kan werken en ravotten, maar huizen bouwen wordt moeilijker…)
En het fijne aan mijn nieuwe project is dat ze tijdens de Semana Santa niet werken, wanneer ik enkele dagen terug met mijn kinderen ga ravotten.. Ik heb dus totaal nog geen afscheid moeten nemen… Alleszins, ik heb alvast enorm genoten van het werken in dit project en vooral in San Pedro met mijn 11 schattebollen en denk dat de kinderen ook wel genoten hebben van de spelletjes, knuffels, kriebels etc… Ze hebben alleszins toch heel veel gelachen en ik heb geen enkel kindje aan het huilen gebracht …

Soit, meer vertel ik jullie wel eens in België terug of later… Maar nu heb ik niet zoveel tijd meer, binnen een half uurtje vertrek ik voor een weekje op reis, tussen beide projecten in neem ik een week verlof om ook het noorden van mijn nieuwe thuisland eens te kunnen ontdekken, Guatemala is niet zo groot, maar tot het uiterste punt is het toch een 9 tot 10 uur rijden… En ongetwijfeld veel te zien… Te veel, voor de tijd die ik nog heb… Ik zal het jullie later weten te vertellen…

¡¡Besos y abrazos!!

Loca – Cocodrilo – Witcha – Crazy – TucTuc Grande – Witchik.

Enkele namen die de kinderen voor me hebben…

Beginde bij het project… Intussen ben ik van lokatie verhuisd naar San Pedro. Dat is nog steeds Camino Seguro waarin ik werk en nog steeds met kinderen waarvan de ouders op de vuilnisbelt in Guate Ciudad werken, enkel wonen deze kinderen daar niet meer. Ze wonen nu in een soort van weeshuis, instelling of opvangtehuis (hoe je het ook wilt noemen) omdat deze kinderen thuis seksueel misbruikt worden. Ze verblijven hier in samenspraak met de ouders en kunnen iedere 14 dagen een weekend naar huis gaan… Hier werk ik in het huis van “los niños pequeños”. Die zitten allemaal in het eerste en tweede leerjaar, op twee kleutertjes na… Even terug naar Guate City, daar heb ik sinds de laatste update nog anderhalve week gewerkt en daarin waren de hoogtepunten de familiedag en valentijn Dieptepunten de “Amerikaanse serviceteams”…
De familiedag is een maandelijkse gebeurtenis waarbij de ouders/familie naar het project komen. Dat is eveneens de dag dat de voedselpakketen en kleren worden verdeeld. De dag begint met een opening waarbij er vanalles wordt verteld van de afgelopen maand, ook de vrijwilligers worden voorgesteld a.d.h.v. het opnoemen van het land waarna je vriendelijk wuivend (zoals Mathilde en de Philip) opstaat en optioneel handkusjes wuift. Ook worden alle kinderen die de afgelopen maand verjaarden afgeroepen en ontvangen zij een cadeautje…

Daarna zijn er allerhande “nevenactiviteiten” zoals ontluizen, haar knippen en nagels verzorgen… Uiteraard ook voorleesgroepen en knutselen… Het fijne aan de familiedag is dat je eens echt in contact komt met de ouders… Als ze je zien met een van hun kinderen staan ze meteen naast je om hun dank te betuigen met massa´s knuffels en Spaans gebrabbel. Het was een fijne ervaringe, maar ik denk dat het na enkele keren wel gaat vervelen…
Valentijnsdag… Een topdag in Guatemala… Dat is niet enkel voor geliefden maar voor werkelijk iedereen… Je krijgt dan ook een massa knutselwerkjes en roosjes van de kids. En hetgene ik vooral grappig vond was dat de kinderen voor een keer heel flink en lief voor elkaar waren… En als er al eens eentje een ander een pak slaag verkocht, dan vraag je gewoon welke dag het is en die stoppen dus echt hé… zo zottekes hoe ze allemaal in die dag opgaan…
De serviceteams… De ergenis die ik had in Guate City waren deze zéér vriendelijke dames en doodserieuze heren… Een serviceteam is een hoop Amerikanen (doorgaans) die het project willen sponsoren of dat reeds doen en eens een weekje komen kijken hoe het werkt en “deelnemen”.. Deelnemen is niet echt een volwaardig woord voor hen, alsook begrijp ik het woord “service” niet echt in hun geval… Wat je concreet kan voorstellen zijn iets of wat oudere Amerikanen (op zijn minst 50+, meestal een pakje meer dan dat) die in je klas komen en de kanse tijd vragen stellen aan de vrijwilligers i.v.m. wat er gebeurd in de klas… Meer concreet met een voorbeeld:
Wat doe je?
-Ik heb een conversatie met het kind.
Halve minuut later…
Waarover?
Een zin later…
Wat zegt hij?
…
Om zot van te worden… Door hen was het niet meer mogelijk om fatsoenlijk te functioneren als vrijwilliger omdat je deels voor hen moest zorgen of hen moest uitleg geven, of de regels uitleggen. Dat zorgen voor mag je letterlijk nemen als volgt, een kind zit op je rug, een ander kind wil dat ook maar ziet dat er niet echt plek is, dus spring op de rug van een Amerikaanse dame en dan ben je de persoon die die dame kan redden voor je een ambulance nodig hebt…
Ik ben me ervan bewust dat het waarschijnlijk de meest naïeve Amerikanen waren en we waren steeds heel vriendelijk (ze zijn financieel voor het project heel belangrijk…) Maar toch heb je iets van… Slaan de Amerikanen er werkelijk in om alles op te fokken? Hmmm…

Soit, even een beetje meer over mijn voorbije week in San Pedro… Ik ben werkelijk al dol op al deze kids… Het is hier flexibeler en met minder structuur (de kinderen wonen immers in het project) en dat is wel fijn… Het zijn ook minder kinderen, dus je hebt meteen een band met ieder kind. En de leraar/opvoeder is ook een heel goede, die de kinderen volledig onder controle heeft op een respectvolle manier… Nog niet zoveel spannends gebeurd… Hmmm.. Hoogtepuntje voor mij was vrijdag in het zwembad (ja, er is een klein zwembad omdat het in oorsprong een vakatiecentrum was, dat na faillisement praktisch geschonken is aan het project). Vrijdag was er een nieuw jongetje, Victor, en het was zijn allereerste keer ooit in het zwembad… Samen met Judith hebben we de basis van de zwembewegingen met hem geoefend en hij heeft vooral veel op de rug gehangen terwijl wij zwommen… Het was heerlijk als je zag hoe hard hij ervan genoot…

Naast het project ben ik nogmaals naar Lago d’Atitlan geweest, met Mona en Nina deze keer. In hoofdzaak heerlijk gechilled… Grootste deel in San Pedro de Laguna geweest, waarnaar een aantal hippies verhuisd zijn en wat nu dan ook daarvoor bekend staat… Heerlijk sfeertje en aangename mensen ontmoet…
Ook voor het eerst enkele tekenen van Belgische erkenning aangetroffen rond het meer, en wat voor erkenning! Drie zaken zijnde, een boek van Rubens (tussen slechts 7 andere boeken… kan toch al tellen) dan pijltjes naar een restaurant Tintin met het koppeke van Kuifke en Bobby erbij en tenslotte (eigenlijk als eerste gezien, maar hooguit het beste dus als laatste vermeld) een fonteintje met als “spuitding” onze nationale trots, een marmerachtige kopie van ons manneke pis…
Btw, over Belgische zaken gesproken… Aan het andere eind van de wereld blijkt dat ik een über-chovinist ben! Qua eten misi k het meest: Chocolade (alsof we daarvan verschieten), een goei pak friet en de… pintjes!! (ne goeie Leffe zou heel welkom zijn… hmmm)

Voor de rest hebben we op een avond (bij toeval) de vulkaan Fuego zien uitbarsten… We zaten op het dak van café Sky (zowat het beste uitzicht dat je kan hebben, zoals de naam doet vermoeden) wanneer Nina vroeg wat dat rood licht in de verte was… De Fransman die daar nu voor 3 maanden werkte, had nog niet zo’n grote uitbarsting gezien sinds hij hier is, dus hadden we de goede avond, toevallig… Misschien even als nota bene… Fuego heeft elke 2 à 3 weken een uitbarsting… Dus moest er wel eens van komen, maar toch, het was de grootste sinds enkele maanden… Achteraf zei de uitbater dat Fuego al gedurende lange tijd (een volle week) aan het smoken was zonder uitbarsting, wat de plaatselijke overheden verontrustend vonden en dat ze zelfs aan het overwegen waren om Antigua te ontruimen… Ik was dus even in een gevarenzone als ik het juist voor heb… Wat een avonturen toch (zonder ik het wist).

Tenslotte went het leven in Antigua enorm… Ik zie er steeds weer naar uit om te kunnen reizen voor enkele daagjes… Ik heb ook beslist het project een beetje vroeger te verlaten om meer te kunnen reizen op het einde (later terugkomen is geen optie, dan mis ik mijn zusje haar trouwfeest…) er is hier immers zoveel te zien en alles blijft zo fascinerend… En nu ik hier toch ben, moet ik er maar van profiteren hé….

Soit, tot de volgende!!
Dikke ’nuffel!
Koes!!
Wienik….