Relaxen in Thailand

april 2nd, 2010

Helaba!

Nog gauw wat Thaise vertelseltjes op de site droppen. Nog gauw want morgen is Elke hier en ga ik mij nog minder bezig houden met updates bezig houden (lees: helemaal niet). Na de vorige mail heb ik een reispauze ingelast. Gewoon enkele dagen op dezelfde plek blijven en puur relaxen, niet elke dag opnieuw een massa aan impressies verwerken en niet elke dag bedenken waar naartoe en waar net niet naartoe… Gewoon genieten en tussenin ‘massaal niksen’ :-) Chiang Mai bleek daarvoor de ideale plek! De paar dagen die ik in Chiang Mai gepland had, werden vooral ik er erg in had al gauw een dikke twee weken. Naast luieren heb ik in CM dan toch ook maar enkele ‘echte’ dingen gedaan…

Iets wat je in Chiang Mai overal kan leren is ‘de kunst van de Thaise massage’, leek me wel wat om daarvan wat van te leren, dus volgde ik een tweedaagse opleiding waarbij de focus lag op het hoofd, de nek en schouders en het stretchen en deels het martelen ervan. Na dat twee dagen te doen had ik de smaak helemaal te pakken, en werd me een supervoordelig pakketje aangeboden van massages in combinatie met yoga. Hotstone-massage en voetreflexologie zijn de andere vormen die ik nu ‘kan’, hoewel het niet allemaal even hard mijn ding is. De yoga stond aanvankelijk ik nogal sceptisch tegenover, in die mate dat dat allemaal niet te spiritueel moet zijn voor mij. Maar gelukkig was mijn yoga-leerkracht ongelooflijk down to earth. Hij combineerde de yoga met wat invloeden van buitenaf en had een fijn gevoel voor humor, de medestudenten deelden die humor ook, dus was pure fun!

Los daarvan deed ik ook nog een uitstapje naar een hoogteparcours in de jungle, waren vooral death rides met wat vrije val-dingen. Wat puur genieten was, door de jungle had ik dit nog niet gedaan en was ook langste en hoogste parcours wat ik voorlopig gedaan heb. Dus weer ervaring rijker…

Een ander uitstapje dat ik deed was naar een olifantenkamp! Nee, geen scoutskamp voor olifanten, maar een plek waar ze olifanten een aangename ‘oude dag’ willen geven, hoewel de meeste olifanten daar helemaal niet zo gigantisch oud zijn. Olifanten die daar zijn, zijn overgekocht van andere plekken waar ze slecht behandeld werden. Sommige hadden zichtbare littekens als bewijs :-( In dat kamp gaven ze ons een dagopleiding tot ‘mahout’, mahouts zijn de olifanten-verzorgers ter plekke. Olifanten werden daar naar mijn mening wel goed behandeld en vooral verzorgd. Als je erop zat op weg naar de rivier, stuur je ze in de gewenste richting, door wat met je voet tegen hun oor te flapperen en met een bamboostokje zachtjes te krabben op een bepaalde plek op hun hoofd (was op een veel zachtere en lievere manier dan ik de meeste mensen heb zien paardrijden) en olifanten hebben een gigantisch dik vel, dus beetje krabben met bamboo doet ze geen kwaad. Het wassen in de rivier vonden ze duidelijk dolle leut, als je even een olifant aan het schrobben was, kwamen de anderen gegarandeerd zich ertussen wringen om toch ook maar een bodyscrub te kunnen krijgen :-) Moest wel alert zijn als ze bewegen, want draaien zich al een gauw op hun zij en met dat je die kolosale poten onder water niet steeds zag liggen, kwamen die wel eens uit het niets op je voeten af. Supergrappig was ook de slurf die plots van onderwater een geiser te lucht in spuit, al dan niet tegen ons :-)

Wassen van de babyolifant (James Bond) was ook pure fun, hoewel hij me wist te verrassen! Olifantje was 8 maanden oud en superschattig!!! Heel speels en overenthousiast! Het wassen in de rivier vond hij superleuk, en wilde graag dat ik zijn buikje schrobde, dus liet zich prompt vallen! Ik wist nog net mijn been weg te trekken, enkel het puntje van mijn teen haalde het niet helemaal. De kracht van zijn gewicht in combinatie met zijn schuurpapiervel gaven mij geschaafde benen en puntje van mijn teen bleef enkele dagen opgezwollen met een ontstoken wonde. Maar maakt allemaal niet uit, want ik heb een babyolifant gewassen!!! :-D James Bond was op zich nog niet helemaal de 007 vanuit de films, maar eerder een klunzige peuter. Eten met zijn slurf lukte hem ook nog niet helemaal. Het merendeel van de grassprietjes – die hij keurig één voor één uittrok, meerdere lukt hem precies nog niet – eindigde bovenop zijn hoofd, waar hij dan niet meer aankon. Lief!! Geen nood hij zal niet verhongeren, want wordt tussendoor verwend met vele bananen. Eén van de olifanten maakte trouwens echt een stofzuigergeluid als je hem eten in zijn slurf gaf, gieren!!

Modderbad was een FEESTJE! Het hoogtepunt van de dag. Was het beste modderbad ooit, op ‘t scouts zou je ook olifanten moeten toevoegen aan het modderbad, geeft een hele andere dimensie! Die olifanten waren zelfs aan het toeteren van genot, helemaal zoals in de tekenfilmpjes :-D

De dag dat wij er waren kwam er ook een nieuwe olifant en uit haar gedrag kon je duidelijk merken dat zij zich niet oké voelde als er meerdere mensen rondom haar kwamen staan. Haar ogen stonden dan erg wantrouwig en tussendoor zag je zelfs zijn slurf helemaal beven. Superzielig! In 1-1 contact zag je wel dat zij zich beter op haar gemak voelde, ook als de babyolifant tegen haar aan kwam ‘knuffelen’ (lees: schuren) leek ze wel wat op te fleuren. Na een tijdje zal zij zich hopelijk ook helemaal op haar gemak voelen…

Ik ben helemaal weg van de olifanten zoals je merkt! Trouwens Gnoes, heb nog aan je gedacht, maar toch wijselijk alle drollen daar gelaten!

Klopt, in Chiang Mai heb ik ook nog een Thaise kookinitiaitie gedaan. Intussen kan ik een handvol Thaise gerechtjes klaarmaken. Thais koken blijkt supersimpel en snel te zijn, ideaal voor de geduldige keukenprinsensessen als ik!

Na Chaing Mai heb ik nog even een tussenstop gemaakt in Sukhothai. Waar je overal tempels (of de restanten ervan) hebt. Ook een ganse site die wel mooie tempels en boeddha’s had, hoewel ik die toch een beetje te ‘afgeborsteld’ vond. De bomen staan er grotendeels in een rij gepland en natuurlijke begroeiing wordt er gesnoeid. Ik merk dat ik persoonlijk meer een voorkeur heb voor de combinatie van ‘echte jungle’ met tempels, maar dat is uiteraard een kwestie van voorkeur…

Gisteren ben ik dan terug in Bangkok aangekomen (4e keer nu), waar ik prompt botste op een Hollands koppel waarmee ik in Hoi An optrok en ze nadien nog terug ontmoette in Hanoi (zijn nu terug op weg naar huis) en ‘s avonds kwam ik op een terras drie Engelsen tegen waarmee ik in Halong Bay dolle leut had!! Een hele fijne en absoluut onvergetelijke (!) avond waren het gevolg. En qua reünies zit het er nog niet op, straks zie ik twee gigantisch grappige grieten terug waarmee ik in Sapa reisde! En uiteraard morgen ook een soort van reünie met ELKE!! Dit wordt zeker en vast mijn favoriete Bkk-verblijf :-)

Later meer Thailandnieuwtjes en van foto’s op de site zetten, maak ik ook eens werk als ik terug op Koh Tao ben. Dan kan ik daar wel eens tijd en geduld voor vrijmaken (uploaden duurt hier onmenselijk lang)…

Tot later allemaal!

Dikke zoenen vanuit het bloedhete Bangkok,

Smeltende Wienik.

Cambodja en Viëtnam

maart 10th, 2010

Dag lieve mensjes!

Het is een schandalig lange tijd geleden dat ik wat van me liet horen (foei foei voor mezelf), update-tijd dus..
Intussen eet ik sinds een 7-tal weken met stokjes en ben ik gewend aan de Zuidoost Aziatische manier van denken en leven. De voorbije vier weken heb ik stukjes van Cambodja en Viëtnam gezien en ervaren. Tijd om enkele impressies te delen!

Korte versie hiervan is dat ik nu na stukjes van Cambodja en Viëtnam te zien, morgen naar Thailand terugvlieg om daar nog wat rond te reizen en te duiken en dat het goed met me gaat! De massaal uitgebreidere versie, lees je hieronder :-)

Na Koh Tao ben ik via Bangkok naar Siem Reap in Cambodja door gereisd. In Bangkok sliep ik 1 nachtje, maar leek een ‘neverending night’. Mijn bed leek rechtstreeks uit een hororfilm gehaald, de ganse nacht bleven er continu beestjes (kleine en grotere kever) uit de matras kruipen en vanonder de matras of het bed. Ik sliep uiteindelijk met de licht aan omdat ik ontdekte dat ze dan minder snel kwamen en wikkelde me helemaal in de zijden lakenzak, daar bleken ze ook niet door te komen… Omdat het al laat was en ik doodmoe was, ging ik niet meer op zoek naar iets anders, vragen om van kamer te wisselen, bedacht ik pas de dag erop. Mijn nachtelijk denkvermogen bleek niet aanwezig (of heb ik niet?). Wel weet ik dat ik volgende keer steeds de kamer beter moet bekijken en eventueel een dollar meer uitgeef!

Siem Reap (in Cambodja) heb ik samen met twee Noorse grieten, Raghnild en Liva, al fietsend verkend. Super om nog eens een fiets te hebben!! Ook Angkor Wat en de tempels (= wats) errond hebben we met de fiets bewonderd. Angkor Wat bij zonsopgang gaf een mystiek sfeertje, en het was zeker de moeite om de wekker gigantisch vroeg te zetten. Angkor Wat en de wats errond zijn ook prachtig,maar uiteraard dan ook gevuld met prachtige toeristen! Ook zalig om te zien hoe de bomen de tempels proberen te overheersen, toch blijven de tempels glamoureus schitteren :-)

Na Siem Reap reisden we door naar Phnom Phen waar we in een heel gezellige straat verbleven. Een straatje vol met backpackers en sfeervolle chill-out plekjes. Helaas zal deze plek verdwijnen/veranderen, omdat alles is opgekocht door een man om het te “ontwikkelen”. Wat het uiteindelijk wordt, heb ik niet kunnen achterhalen of begrijpen. Ik heb er vooral van genoten, we kwamen er ook steeds fijne mensjes tegen en een heel vreemde vrouw van eind de zestig, die ik persoonlijk van hekserij verdenk. Ze kwam van Nederland en vertelde dat ze naar hier is gekomen, naar aanleiding van een foto die ze in de krant had gezien. Die foto was genomen nabij de rijstvelden in Thailand, waar de bewoners de ratten vangen om hun oogst te beschermen. Nadien roosteren ze blijkbaar die ratten en proberen ze die te verkopen op de markt, van dat kraampje had ze een foto en dat plekje wil ze nu vinden. Ze vertelde me ook hoe ze zelf thuis ratten vangt en die dan in paren in de bomen te drogen hangt, ze leek me vervolgens te overtuigen dat het goed en duurzaam is om dat te doen. Een ding weet ik zeker, ik wil haar absoluut nooit als buurvrouw! De Noorse meisjes waren vooral blij dat ze me de uitleg in het Nederlands gaf en vonden mijn korte samenvatting al meer dan voldoende… In Phnom Penh hebben we vooral genoten van het relaxte sfeertje. Daarnaast ben ik ook naar S-21 en Killing Fields geweest, wat een beeld geeft van de genocide en pure horror is! Je ziet daar beelden en zaken die op je netvlies gebrand blijven, ongelooflijk hoe gemeen mensen kunnen zijn/worden! Voor zij die er meer over willen weten, stel ik voor dat je wat zoekt op google, te gruwelijk om hier helemaal op uit te wijden. De ganse tijd had ik kippelvel en af en toe heb je het kokhalsgevoel…

Als ik nu aan Cambodja terug denk, herinner ik me vooral hoe vriendelijk en behulpzaam de Cambodjanen zijn en hoe prachtig de meeste mensen daar zijn!! Viëtnamezen daarentegen laten een heel andere indruk op me na. Over het algemeen roepen Viëtnamezen veel, ze komen vaak erg direct over en zijn geregeld onvriendelijk of zelfs onrespectvol. Ik reisde ook even samen met een meisje, Diam, die in Canada is opgegroeid, maar van Viëtnamese origine is en die door haar ouders op Viëtnamese wijze is opgevoed, zij kan ook vloeiend Viëtnamees, maar laat dit soms niet merken, ze vertelde me dat locals vaak de toeristen zitten uit te schelden en uit te lachen. Voor haar was reizen door Viëtnam een grote schok, omdat ze met hele andere waarden en normen is opgevoed dan ze hier ziet, quasi het omgekeerde van wat hier vandaag de dag te zien is, lijkt me… De combinatie van niet geweldig fan zijn van de omgangsvormen hier en dat het wat duurder is in Viëtnam, maakte dat ik een groot deel van het zuiden van Viëtnam geskipt heb.

Terug naar Viëtnam :-)
Mekongtrip eindigde in Saigon, alias Ho Chi Minh, wat een gigantisch drukke stad is. Continu hoor, ruik en zie je de motorbikes daar! Op die moment was ik wat ziekjes, dus irriteerden die me allemaal mateloos. Zelf dan ook geen echte fan geworden van Saigon. Ben wel flink op site-seeing geweest door de stad en naar het museum met restanten en de verhalen van de Viëtnam-oorlog… En ook daartussen zaten weer vieze verhalen. Wel was daar duidelijk merkbaar dat ze een gekleurde visie geven op de oorlog, maar blijft zeker een gruwelijke manier van oorlog voeren!
Algemeen zijn ze hier duideljik geen fan van Amerika, het enige Amerikaanse wat je hier aantreft is Kentucky Fried Chicken, verder geen Amerikaanse foodketens of winkelketens. KFC daarentegen vind je in de grotere steden wel eentje, de reden daarvoor is dat het logo (meneer Kentucky dus) lijkt op meneer Ho Chi Minh. Een bangelijk argument, lijkt me!
Qua gekleurde visie was nog het meest merkbaar in de voormalige gevangenis in Hanoi. Het begin (en het overgrote deel) gaat daar over hoe de Fransen ten tijde van de kolonisatie de Viëtnamezen onterecht gevangen namen en laat beelden en tekeningen zien van hoe de kolonisten ze mishandelden en lieten verhongeren, daarna gaat het over de Amerikaanse piloten die de Viëtnamezen gevangen namen ten tijde van de Viëtnamoorlog, ze laten daarbij foto’s zien van de gevangenen die de kerstboom aan het versieren zijn, van gevangenen die vrolijk aan het voetballen/poolen/schaken/etc. zijn. De beste foto vond ik degene waarbij te lezen staat dat de gevangenen soeuveniers kregen van de cipiers toen ze ze vrij lieten (zonder lachende Amerikanen btw). Een ‘fijn detail’ bij dit alles was de muziek die ze speelden, die in de ruimtes van de kolonisatietijd rechtstreeks uit een hororfilm lijkt te komen en de muziek die ze speelden bij de ruimtes van de Viëtnamoorlog leek rechtstreeks uit een circus-cartoons te komen!!
Versta me niet verkeerd, ben niet voor Amerika aan het pleiten of tegen Viëtnam. Het is vooral fascinerend hoe ze een (voor ons duidelijk) gekleurde kijk geven. Maar voelt nog lang niet aan zoals het in Cuba was!

Na de drukte in Saigon was het tijd voor het rustigere Hoi An. Wat een prachtig stadje!!! We hadden er een bangelijk hotel (met zwembad, een ontbijtbuffet en fietsen!) en er waren twee heel fijne Nederlandse koppels, waar ik wat tijd met doorbracht. ‘s Avonds wordt het prachtige Hoi An, nog veel prachtigerder (ofzow) met de kleurrijke lampionnetjes die de stad en de rivier verlichten. We kwamen ook net aan op de dag dat het lichtfestival is (maandelijks), wat op zich maakt dat ze ook vele lampionnetjes op de rivier laten en dat de Viëtnamezen zelf ook buiten komen en feesten en terwijl allerlei scoutsspelletjes spelen, heel tof!

Na enkele dagen puur te genieten in Hoi An, ben in Hanoi verzeild geraakt. Deze stad is officieel wel de hoofdstad, maar Saigon neemt die rol in realiteit duidelijk over. Hanoi zelf heeft nog wel zijn charmes vind ik, maar is toch ook weer heel druk. Van hieruit heb ik twee meerdaagse uitstappen gedaan. Een driedaagse naar Halong Bay. Wat effectief prachtig is! Enkel jammer dat de Aziatische duurzaamheidsvisie ook hier afwezig blijft. Op bepaalde stukken zie je het afval en de olie rustig voorbij drijven. Qua ecologie is er hier nog heel veel werk aan de winkel!! Na 3 zalige dagen met superleuke mensjes, ben ik nog enkele dagen naar de rijstvelden van en rondom Sapa geweest en daar was het effectief koud. Alle voorbije weken zit ik hier te zweten, maar niet in Sapa, daar kon ik zelfs mijn eigen adem zien!!

Na de prachtige dagen in de rust vlieg ik morgen terug naar Bangkok en is het tijd om Thailand ook eens boven water te gaan verkennen. Over een drietal weken komt Elke en wordt zij voor even mijn reismmaatje!! Daarna ga ik terug vollop duiken en dan zien we wel weer… Kijk er al allemaal naaruit, reizen blijft toch supertof!

Foto’s blijven nog even uit, dankzij de superrappe pc’s hier. In Thailand onderneem ik wel eens een poging…
Tenslotte nog een tof ding om met te eindigen, je kan hier gewoonweg 4 miljoen uit de muur halen!! Ik was de voorbije weken met momenten een miljonair, woehoew :-)

Veel plezier in België en omstreken & vele Viëtnamese zoenen!
Wienik.

Posted in Zuidoost Azie |

Eerste vertelseltjes vanuit Thailand

februari 1st, 2010

Dag lieve allemaal!

Intussen leef ik al ruim een week in Thailand, tijd voor enkele eerste vertelseltjes… De reis met Egyptair naar Bangkok is verlopen. Vliegen met Egyptair komen neer op: pittabarmuziek bij het instappen en op alle kanalen tijdens de vlucht (helaas geen kebab als maaltijd!) en ze spelen geen crapy-film, nee, ze spelen een dansvoorstelling van balzaaldansen!! (Twee vluchten op rij begonnen ze daarmee.) Tweede vliegtuigje zag er wat kramikkelig uit, en vermoed/hoop ik dat tegen mijn terugreis wel vervangen is. Heeft me hier alleszins na wat geschommel heelhuids gebracht! ‘s Middags kwam ik in dan in Bangkok aan, waar ik enkele uren later al een bus en boot nam richting Koh Toa.

Koh Toa is een eilandje waar duiken heel goedkoop is en best okee. Niet het allerbeste in heel de wereld, maar toch al aardig in die buurt! Hier ben ik intussen een week en plan hier nog een tweetal weekjes te blijven om dan echt te starten met rondreizen. Begint ook wel te kriebelen! Concreet duik ik hier bij een duikschool en leiden ze me op volgens het Padisysteem tot “divemaster”, wat voor mij de goedkoopste manier is om ‘oneindig’ veel te duiken tijdens mijn trip van de komende maanden. Wel merk ik dat ik intussen trouw ben aan CMAS en het hier nogal veel in vraag stel, maar voorlopig vond ik het steeds voldoende veilig en heb ik alleen nog maar met fijne mensjes gedoken… Dus toch zo goed als ideeal (ook al is het Padi ;-) ) Voor de geinteresseerden, beestjes die ik al onderwater heb gezien de voorbije week: veel kleurrijke roggen, murenes, zeeslangen, hermietkreeften, “angelfishes”, “triggerfishes”, bullsharks, een zwartpuntrifhaai en een walvishaai!!!! Voor de rest zijn er nog heel veel visjes en wezentjes en koraal wat je continu ziet… (Marjan, hier zijn ook veel prachtige slakjes, denk iedere keer beetje aan jou dan :-) )

Vandaag ook met onderwaterscooters gaan duiken, maar had er meer van verwacht. Gaat niet zo heel rap (tenzij je batterij ineens leeg wilt), maakt best veel lawaai en om in de kleine hoekjes naar beestjes te zoeken ben je net niet flexibel genoeg (of daarvoor ironisch genoeg toch net weer te rap). Het flapperen met de vinnen vind ik dan toch weer niet zoveel werk :-) Ermee spelen de eerst vijf minuutjes was wel leuk, maar vind het toch eerder “toys for boys”…

Intussen heb ik ook zeer goedkope bungalow, wat een gigantisch overstatement blijkt. Is eigenlijk gewoon een kamer (wel okee) met een koelkast en daarnaast een badkamer met daarin enkel een toilet (zonder sjash) en een koude douche waarbij de stralen van de douches van de wezenberg luxieus zijn! Een lavabo is er zelfs niet, zelfs tandenpoetsen krijgt hier een andere dimensie :-) Boerderijgeluiden krijg ik ook gratis bij de bungalow. De haan, de geitjes, de pauwen en de gekko”s laten voldoende (en vroeg) van zich horen! (Neel, de pauwgeluiden komen net vanop de heuvel, zo heb ik toch nog het idee dat jullie een beetje mijn bovenburen zijn :-D ) De eerst dagen had ik hier zelfs een gekko als huisdiertje. Was via het doucheputje in de badkamer binnengekomen (een 30 cm lang!) en leek niet meer te weten hoe hij eruit moest en heeft hem toch twee dagen geduurd om dat terug uit te vissen. Net als ik beslist had dat hij een naam moest krijgen, was hij ervandoor, jammer…

Zoals je merkt is het hier best een mooi eiland, maar helaas wel veel motorfietsen en pick-ups en dat geeft niet enkel een massa lawaai, maar ook een helehoop uitlaatgasgeuren (en schade)… Milieubewust zijn ze ook hier totaaaaal nog niet, zuchtje :-(

Intussen is het hier weeral laat en ben ik weeral doodmoe. Veel duiken en Thaise hitte maakt me ongelooflijk moe!! Tussenin is het vooral wat rondhangen en en toe eens op “cafe”, vooral lui zijn nu ik erover nadenk (weer een reden waarom ik ier niet te lang mag blijven plakken van mezelf). Foto’s heb ik nog niet genomen… Volgt ooit wel.

Dikke zoenen vanuit het verre, warme Thailand van een intussen bruine Wienik.

Posted in Zuidoost Azie |

Honduras en Belize – De caraïbische zee…

mei 20th, 2006

Helabakes…

Tussenin nog eens even een update geven, deze keer niet vanuit Guatemala, maar vanuit Belize, of toch een heel klein deeltje van Belize. Eind april ben ik vertrokken, Guatemala achter me gelaten en richting het bay-eiland Utila in Honduras. De hoofdactiviteit daar bij uitstek was duiken. En ik ben er absoluut dol op!

Nina en ik onderwater

Nina en ik onderwater :-)

Vanaf het begin… De reis daarheen – met Marianne en Nina – verliep zeer vlot, hoewel het ons anderhalve dag in beslag nam, kon het niet vlotter en beter gaan. Aangekomen blijkt dat Utila een zeer klein eiland is, het deel waarop de mensen wonen en alles gebeurd is twee straten en een scheet groot. Bleek dat we de beste timing hadden uitgekozen, het eiland zat net zonder electriciteit en water, dat bedrijf was net bankroet gegaan. Tweede week was deze luxe er terug. Ben begonnen met de openwatercursus bij Padi. Begin een beetje zottekes om aan die duikspullen te wennen en om te ‘ademen’ onder water, maar oh zo fun!!! Als we daarmee gedaan hadden, waren we wel content, maar gingen Nina en ikzelf toch voor meer en hebben we ook de Advanced Course gevolgd, wat erop neerkomt dat je dieper kan gaan (tot 30 meter ipv 18m) en meer ervaring opdoet, blablabla. Alleszins was dit alles bangelijk!!! En om effe enkele mensjes jaloers te maken en om de anderen gewoon een duidelijker beeld te geven, volgt een klein overzichtje van wat ik zoal gezien heb: veel kreeften en krabbetjes, heel veel tropische vissen uiteraard en massa’s kleurrijk koraal, heel mooi en fascinerend,  maar nog cooler waren de zeekomkommers, de zeeschildpadden, een kleurrijke octopus, die een vis ving terwijl we hem bespioneerden (supercool) en een walvishaai op minder dan 2 meter (!) afstand, schoon zenne :-)

Ah ja en bijna steeds dolfijnen, ook los van het duiken, gewoon met ze zwemmen en snorkelen…

Voor de rest daar min of meer iedere dag BBQ, al dan niet met een feestje.
En nog een goei grapje, typerend voor de manier van leven op het eiland. Het laatste weekend van april hebben ze in Centraal-Amerika het uur verandert, een uur verder dan normaal. Dit is een eenmalige beslissing en niet jaarlijks zoals wij dat kennen, vraag me nu niet waarom, en op Utila, zijn ze daar anderhalve week later achtergekomen en duurde het min of meer twee dagen vooraleer iedereen de tijd op hetzelfde uur had. De ferryboot tussen vaste land en Utila bleef varen, vanuit het vaste land op het juiste uur en vanuit utila een uurtje fout. Alles was plots een heksenketel :-)

Twee weken pure vakantie op Utila aan de Caraïbische kust mochten er best zijn!

Daarna ben ik samen met Nina vertrokken vanop Utila, heb ik twee dagen in Omoa (een lokaal kustdorpje met zalige herberg) doorgebracht, wachten op de boot voor Belize…

Onze 'tuin' in het hostel, met een krokodilletje dat tussen onze de magroven woont

Onze 'tuin' van het hostel, met een krokodilletje dat tussen onze de magroven woont

En nu ben ik al enkele dagen op Cay Caulker in Belize, waar ik nogmaals gedoken heb (The Blue Hole) wat echt wel bangelijk was, daarin ga je tot een diepte van 130 feet en zwem je tussen enkele stalagtieten naar de haaien toe (great reef sharks) en niet 1 haaitje in de verte dat je ziet, maar zonder overdrijven een stuk of tien haaien (te veel om te blijven tellen) die eigenlijk best liefelijk om je heen zwemmen en als je terug naar de oppervlakte komt met je meekomen, vermoedelijk omdat ze weten dat ze soms eten krijgen van de boten. Was enorm indrukwekkend alleszins, heb er geen woorden voor, maar zal het niet snel vergeten (btw, die soort haaien doen mensen niks, don’t worry.) Later die dag nog twee duiken en wat snorkelen, waarbij ook de ‘nurse sharks’ overal aanwezig waren en supergrote roggen en ook een fijn ding om te zien waren de zeekoeien, snap wel waarom ze dat “koeien” noemen als je hun snoetje ziet. Ze zwommen enorm vredevol en heel lieflijk naar ons toe! eentje bleef ook een tijdje op een 10-tal centimeter van mijn duikbril me oog in oog aanstaren, prachtige ervaring :-) Ik ben absoluut dol op de caraibische zee… I adore it…

Ben nu op de zaligste plaats ooit, met heel fijne mensen (iedereen had al gepland weg te zijn, maar het eiland en het hostel is hier gewoon te zalig).

Soit, denk dat ik nog eens verder ga genieten van eigenlijk niks te doen. Mijn mogelijke projecten van vandaag zijn: mijn rugzak herorganiseren, zodat ik terug propere kleren van de bodem heb – mijn haar met shampoo wassen en kammen – de kinderen (zoals beloofd) helpen met hun hut te bouwen. Dat relaxte sfeertje is hier ook wel leuk, gisteren hebben de kinderen ons suikerriet leren eten, heb ik ze met huiswerk geholpen en later hebben de jongens me geleerd hoe de vis goed en proper te houden. Heel fijn eilandje hier. Superklein en geen verkeer behalve golfkarretjes :D

Zoals eerder gezegd, ga ik nu genieten, deze keer geen fotootjes, omwille van meerdere omstandigheden (bv dat ik niet op mijn eigen website kan nu) en dat ik van mijn reisgenoten hier en daar nog foto’s verwacht en waarschijnlijk vooral dat ik daar nu absoluut geen tijd wil insteken. Die komen later wel…

Effe melig gelukwensen voor iedereen die examens heeft: superveel succes, het goede nieuws is dat ik jullie alvast niet lastig kan vallen dit jaar ;-)

Voor al de rest: geniet dat jullie het niet zijn deze keer :)

Een dikke knuffel voor iedereen

En tot gauw, midden juni land ik terug op Belgische bodem (tussenin nog een dikke week in Mexico en dan een goeie twee weken in Cuba)

Zoen,

Happillie happy Wienik.
2

Mijn laatste momenten in Guatemala…

april 29th, 2006

¡Hola Todos!

Vandaag is het mijn laatste dag in Guatemala, vannacht verlaten we Guatemala en ikzelf zal deze reis niet meer terugkeren naar Guatemalteekse bodem. Word ik toch een beetje verdrietig van…

Sinds vorige mail is er niet zo danig veel gebeurd en ik heb momenteel ook niet zoveel tijd… Op zich komt het erop neer dat ik nog een weekje in mijn bouwproject heb gewerkt en dat we het huisje in San Mateo hebben beëindigd. De Semana Santa, paasweek, vol processies (precies carnavalstoeten ieder dag, ben ik niet zo’n fan van, sorry mensjes van Aalst) is ook achter de rug. Daarbij probeerden we na een tijd zoveel mogelijk deze herrie te ontwijken… Tussendoor hebben we van heel veel mensen afscheid genomen, waarmee we onze maanden samen in Guatemala doorbrachten, die Antigua verlaten hebben. Dat maakt wel dat ik zelf nu ook wil vertrekken… Het regenseizoen is intussen ook begonnen (een pak te vroeg en in Antigua is het dan best wel koud. Reden te meer om richting warme kust te vertrekken). We hebben een daggetje cultureel wezen in Antigua en in Guatemala Ciudad gedaan. (Nog net op de valreep de typische dingen als echte touristen gaan bewonderen :D )

Tenslotte ben ik voor de laatste dagen ook nog naar mijn kindjes teruggekeerd. Was absoluut heerlijk, maar gisteren afscheid nemen voor altijd was best wel moeilijk. Ze maakten het me ook niet bepaald makkelijk. Ze wisten alle vorige keren dat het niet mijn allerlaatste dag was en steeds beloofde ik om nog eens terug te komen ravotten, maar nu kon dat niet… Mijn laatste dag met mijn kindjes was absoluut de moeilijkste, maar was zeker en vast de moeite waard!!! Veel dingetjes die ze zeiden of deden, zal ik niet snel vergeten en ze braken soms best wel mijn hartje (ergens wel positief). Nadat ik de deur van het project had toegetrokken, was het de eerste keer sinds ik hier ben dat ik gewoon in mijn slaapzak wou kruipen en gewoonweg huilen… Zucht. Voor de rest kijk ik er enorm naar uit om Guatemala te verlaten, ik denk dat de tijd nu wel gekomen is, min of meer al mijn favoriete mensen zijn nu weg of in een ander deel van het land en de anderen verlaten min of meer samen met me Guatemala. En ik kijk er enorm uit om eindelijk beginnen rond te reizen en meer te zien. Enkel mijn kindjes achterlaten is écht niet leuk! Het is een heel dubbel gevoel dat ik nu heb, maar ik blijf vooral positief en van alles genieten en uitkijken naar alles.

Vannacht om 4 uur verlaten we Antigua richting Honduras. De eerste week gaan we daar leren duiken (we is Nina, Marianne en ikzelf) en nadien blijven Nina en ik nog een weekje genieten van alles en nog geen idee wat dan te doen, vervolgens keert Nina terug naar Denemarken en reis ik alleen verder, door Belize en Mexico om mijn reis te eindigen in Cuba (en dan laat ik midden juni Centraal-Amerikaanse bodem achter me)…

Soit, nu absoluut geen tijd meer. Snelle update, waarschijnlijk een massa vergeten, maar nu wil ik nog van mijn laatste avond Antigua gaan genieten, kijk nog maar even naar de foto’s en later volgt meer…

¡Hasta Luego!
¡’Besos y abrazos!
Loca.

Guate-update met prijzen te winnen!!

april 9th, 2006

Deze keer iets vlugger dan anders… Nu heb ik nog eens tijd en geen idee wanneer dat nog eens gaat voorkomen… Een Guate-update en deze keer vallen er prijzen te winnen!!

Nina's verjaardag met Donkey erbij :-)

Nina's verjaardag met Donkey erbij!

Wat nog net gebeurde voor de vorige mail werd verstuurd was Nina’s verjaardag (en die van Lynn, hip hip hoera  :D ) die we met een schraal feestje in ons appartement gevierd hebben en met een megapiñata die we “Donkey” gedoopt hebben… (Eigenlijk was dat gewoon de naam die ik gebruikte als ik er iets tegen zei en aangezien ik er het meeste met sprak – of als enige om volledig correct te zijn – hebben we die naam dan maar behouden) Soit… Een schraal feestje dus met: een chemisch uitziende verjaardagstaart, die veel te zoet was – een piñata, dat ons maatje werd – een cake-eetwedstrijd tussen Jason en mezelf, waarbij Jason met de eer ging lopen, pijnlijk maar hij is schraal genoeg om van te verliezen – wedstrijdjes beerpong – maffia op het dakterras… Was een zeer fijn verjaardagsfeestje, zo eentje gaat Nina niet snel meer meemaken…

Daarna zijn we naar Semuc Champey en Grutas de Kanb’a, wat qua activiteit zeker mijn favoriete trip iwas… Semuc Champey heeft een waterval met een helehoop “lagunas” (kan me het Nederlandse woord niet herinneren, zie foto’s) en water dat soms turqoise lijkt… Is echt prachtig en was ook zalig om in te zwemmen… Iedereen kan daar zijn privèbad nemen… En als je onder zijn watervalleke gaat zitten heb je ook nog eens een natuurlijke jacuzzi… Jaja, zalig!
Daarna gingen we naar de grotten van Kanb’a, wat niet zomaar een grottenwandeling is, maar zwemmen met kaarsen, klimmen tussen rotsspleten door, achter een waterval door kruipen en in het niets springen om hopelijk in het water te belanden… Was een zalige ervaring voor mijn cv en absoluut niet mogelijk in België… En als het al mogelijk zou zijn nooit zonder beveiliging of massa’s ervaring… Zalig… Grappig moment was wanneer we onze kaarsen moesten uitblazen, omdat we achter de waterval gingen gaan (niet veel zin met een kaars), en plots voel ik een hand stevig de achterkant van mijn t-shirt grijpen: Nina was beteke bang :) En ze vind nog steeds dat ik de meest betrouwbare persoon ben als ze bang is, zo is het ook veilig om in het donker naar huis te wandelen als ik erbij ben, maar als ze enkel met Mona is of een ander meisje, verkiest ze de taxi of tuctuc… (Ik weet ook niet waarom, maar geeft me een oké gevoel en doe ‘t graag ;-) )

Tikal

Tikal

Nadien heb ik de groep verlaten om verder naar Flores te reizen (rest keerde terug met de shuttle naar Antigua), in Cobàn op weg naar de busterminal kwam ik al enkele backpackers tegen die ook naar Flores gingen, “Just join the group”… Na drie uur geplet in 2 plaatselijke microbussen (is kleine versie van een chickenbus, voor langere afstanden meestal) en anderhalf uur in de back van een pick-up, bereikten we Flores… Daar in een zalige jeugdherberg –

uitgebaat door twee Hollandse kerels – overnacht en na een daggetje Flores (wat een soort eiland is, met een brug naar het vaste land en waar niet echt veel te beleven valt, vooral met plaatselijke bevolking op het basketbalplein tetteren was mijn favoriete ding) naar Tikal… Tikal is zowat de bekendste Maya-site en een van de grootste (naar men zegt)… Tikal op zich is zeker en vast de moeite, best wel grootst en vooral cool omdat het in het midden van het regenwoud is… Is dus meer dan gewoon wat stenen die oud zijn en ooit een stad waren, ook een prachtige flora en fauna… En jaja, de mayacultuur is wel interessant en bangelijke dingen die onze gids wist te vertellen…

Na Tikal terug naar Antigua (vroeger dan verwacht, nogal ziek geworden, waarschijnlijk weer parasieten die me onderuit haalden), eerst uitgeziekt en dan in Antigua met mijn nieuwe project gestart… Huizen bouwen!! Het is eigenlijk gewoon een bouwcursus :”How to build a house in 7 days…”

Schets van het stappenplan:

onze bouwwerf

onze bouwwerf

Bouwdag 1: De funderingen
Bouwdag 2: De eerste 3 niveaus met bakstenen bouwen
Bouwdag 3: 4 niveaus erbovenop bouwen
Bouwdag 4: 4 niveaus erbovenop bouwen
Bouwdag 5: 2 niveaus aan de voorkant en 3 niveaus aan de achterkant bijbouwen
Bouwdag 6: De vloer maken
Bouwdag 7: De deur, het raam en het dak zetten + schilderen
Zo, simpel hé… En voor degenen die slechts 5 dagen hebben en een betonmolen gaat dat vlugger (misschien wel minder stevig als je meer lagen per dag legt), maar soit… Als je een garage wilt: “I’m your woman…”
Het leuke aan dit project is dat je op een heel andere manier met de plaatselijke bevolking in contact komt en ik spreek de ganse dag Spaans (met mijn kinderen uiteraard ook wel, maar nu spreek ik veel meer (gevarieerder vooral) en zowel met de plaatselijke bouwvakkers over vanalles en nog wat en met de gezinnen op een andere basis… Jaja, ik ben er dol op… En we hebben het eerste huisje nu ook afgewerkt afgelopen vrijdag… Het gezin was heel gelukkig en had dan ook voor allen van ons kadootjes gefixt (gefixt, omdat ze daarvoor hulp van verschillende anderen hadden ingeschakkeld, zelf hadden ze daar absoluut geen geld voor…) en een lunch gekookt die een typisch feestmaal is voor de arme bevolking in Guatemala…

Soit… De toekomst voor de dees zit er rooskleurig uit: nu nog een 3-tal weken in Antigua (een huisje bouwen, met mijn kindjes ravotten en met mijn vrienden van het joge leven genieten) en daarna reizen voor de overige anderhalve maand…

Voor de prijzen die te winnen zijn, moet je de antwoorden op de 3 quizvragen bij de foto’s (op www.flickr.com/wienik) doormailen naar wienik@gmail.com: Altijd prijs!!

¡Hasta la vista!
¡Besos y abrazos!

Locita…

PS: Voor de volgende mail moeten jullie je antwoorden doormailen, want dan worden de juiste antwoorden gepubliceerd…

1

Guate-update

maart 24th, 2006

¡Hola!

Update van mijn – oh zo boeiende – leventje, nog steeds in Guate…
Eerst een beetje lanterflanteren over de weekendtrips die absoluut top waren!
Begin maart ben ik richting Rio Dulce geweest waar ik Nimali ging oppikken, die daar in een project werkte en vervolgens terug naar Duitsland keerde. Rio Dulce is een plaatsje en vooral een rivier in het regenwoud van Guate. Daar vertrokken we met een boot (slechts met 4 mensjes) richting Livingston dat enkel te bereiken is per boot. De boot op zich duurde twee-en-halfuur, maar leek slechts een half uurtje.. Rustig varen tussen de mangroven en zotte vogels (veel pelikanen) en plaatselijke visserbootjes of mensen die de boot als auto gebruiken om naar een andere plaats in het “dorp” te gaan… Tussenin ook een stop genomen aan bij een plaatselijke tienda die voor de verandering eveneens enkel per boot te bereiken was (eens iets anders dan brood gaan halen met de fiets) waar we een coco-frio dronken en eten, wat een ijskoude cocosnoot is… Voelde volledig als echte vakantie… Livingston op zich is – zoals de naam doet vermoeden – een heel relaxte omgeving met een aparte manier van leven. De bevolking daar is ook niet met de ladinos zoals ik gewend ben hier, maar een mix van ladinos met vooral garifunabevolking (Garifuna is een zwart caraïbenvolk in Zuid-Belize, de oostkust van Guate en de Bay-eilanden van Honduras). De Garifuna spreken ook een zot zangerig soort van Engels, heel fijn. In Livingston hoor je steeds een hele hoop reggae of ergens een live garifunaband (wat neerkomt op een hoop drums en een mannetje dat heel hard daarbovenuit probeert te zingen-brullen)… Livingston kent geen rust in de vorm van stilte, maar toch is het de meest rustige-relaxte plaats waar ik ooit ben geweest… We zijn daar ook een dag naar een Caraïbisch strandje geweest, wat een veel mooier was dan de postkaartjes en de boekskes… (En nee, geen enkele foto aangezien het daar absoluut niet zo veilig was… Dus neem je niets mee dat je niet kan missen of kwijt wil) Livingston was heerlijk… Kijk alvast uit naar Honduras en Belize…

De week erna ben ik samen met Marianne (N) richting Copán in Honduras gegaan… Wat vooral toeristen aantrekt voor de ruïnes en die de grens over moeten (zoals ik dan ook) om de verblijfsvergunning te verlengen… Copán op zich was heerlijk… Zaterdag de ruïnes bezocht, die best wel cool waren… Niet persé indrukwekkend groot – nog steeds wel groot, maar komende week zal ik groter en meer in Guate te zien krijgen – maar vooral mooi door de manier waarop ze vol details zitten en op zich zeker artistiek zijn… ´s Avonds in Copán zijn we gaan eten en waar we begonnen met 6 mensen aan de tafel (die we ook allemaal onderweg ontmoeten) eindigden we rond de 20 personen waarvan bijna iedereen alleen aan het rondreizen was, uiteindelijk was dat een van mijn favoriete avonden tot nu toe in Centraal-Amerika door de ganse atmosfeer… Hoop nog van dat tegen te komen… Copán op zich was een zeer relaxt weekend, met heerlijke sferen en veel boeiende/aangename mensen die we tegen kwamen… Zalig!

Het weekend daarop zijn we met 8 naar de kust gereden en waar we gingen proberen te surfen… Was ook een relaxt en superzot weekend. De lokatie was prahtig! En allemaal voor ons alleen en best wel goedkoop… En het surfen zelf hebben de meesten van ons slechts een uurtje volgehouden in de hitte en woeste zee… Meer voor de rest veel gechilled, gekayakt, geravot met de lokale kinderen en ja ja gedronken eveneens… Ook de avonden waren heerlijk, eerste avond was ik op het strand gaan liggen om te zien hoeveel sterren er waren etc, en nog geen minuut later lagen er 5 kinderen op en tegen me mee te turen.. Uiteindelijk hebben we daar +- anderhalf uur gelegen en getetterd met hen, tot het bedtijd was voor de meesten… De tweede avond hadden we een kampvuur gemaakt en denk ik dat alle kerels van het dorp zijn gekomen… (jonge meisjes en vrouwen komen hier meestal niet zo snel naar buitenlanders, zeker niet buiten de steden)… Was een zalige avond… Alleszins wederom een fijn weekendje met een boel vrienden…

Tussen de weekends in ben ik uiteraard nog steeds met mijn kinderen in het project aan het ravotten geweest… Echt zalig… Hoewel het project nog steeds om educatie draait, is het in San Pedro meer spelen dan de ganse tijd huiswerk doen etc… En dan vooral ravotten, kinderen kietelen, ondersteboven houden en rondzwieren… De niños pequeños (huis met de jongste jongetjes, allerjongste 4 en oudste 9) waarmee ik “werkte” zijn vooral dol op drukke spelletjes, bij gevolg elke dag een scoutsgevoel… Mijn droomjob! Gisteren was officieel mijn laatste dag in het project, ik ga de kinderen absoluut wel missen, is voor mij gewoon als een extra scoutstak erbij, maar binnen een beetje meer dan week start ik in een nieuw project waar ik huisjes ga bouwen, wat ik ook echt wel wil doen en aangezien die kans zich nu voordoet, grijpen we die… (Ik heb ook het idee dat ik met kinderen gans mijn leven kan werken en ravotten, maar huizen bouwen wordt moeilijker…)
En het fijne aan mijn nieuwe project is dat ze tijdens de Semana Santa niet werken, wanneer ik enkele dagen terug met mijn kinderen ga ravotten.. Ik heb dus totaal nog geen afscheid moeten nemen… Alleszins, ik heb alvast enorm genoten van het werken in dit project en vooral in San Pedro met mijn 11 schattebollen en denk dat de kinderen ook wel genoten hebben van de spelletjes, knuffels, kriebels etc… Ze hebben alleszins toch heel veel gelachen en ik heb geen enkel kindje aan het huilen gebracht :D

Soit, meer vertel ik jullie wel eens in België terug of later… Maar nu heb ik niet zoveel tijd meer, binnen een half uurtje vertrek ik voor een weekje op reis, tussen beide projecten in neem ik een week verlof om ook het noorden van mijn nieuwe thuisland eens te kunnen ontdekken, Guatemala is niet zo groot, maar tot het uiterste punt is het toch een 9 tot 10 uur rijden… En ongetwijfeld veel te zien… Te veel, voor de tijd die ik nog heb… Ik zal het jullie later weten te vertellen…

¡¡Besos y abrazos!!

Loca – Cocodrilo – Witcha – Crazy – TucTuc Grande – Witchik.

Enkele namen die de kinderen voor me hebben…

Reacties uitgeschakeld

Net geen 50 dagen in Guatemala, slechts 49 daagjes hier…

februari 28th, 2006
Helaba…

Wederom veel gebeurd en veranderd in het leven van Wienik…

Beginde bij het project… Intussen ben ik van lokatie verhuisd naar San Pedro. Dat is nog steeds Camino Seguro waarin ik werk en nog steeds met kinderen waarvan de ouders op de vuilnisbelt in Guate Ciudad werken, enkel wonen deze kinderen daar niet meer. Ze wonen nu in een soort van weeshuis, instelling of opvangtehuis (hoe je het ook wilt noemen) omdat deze kinderen thuis seksueel misbruikt worden. Ze verblijven hier in samenspraak met de ouders en kunnen iedere 14 dagen een weekend naar huis gaan… Hier werk ik in het huis van “los niños pequeños”. Die zitten allemaal in het eerste en tweede leerjaar, op twee kleutertjes na… Even terug naar Guate City, daar heb ik sinds de laatste update nog anderhalve week gewerkt en daarin waren de hoogtepunten de familiedag en valentijn :) Dieptepunten de “Amerikaanse serviceteams”…
De familiedag is een maandelijkse gebeurtenis waarbij de ouders/familie naar het project komen. Dat is eveneens de dag dat de voedselpakketen en kleren worden verdeeld. De dag begint met een opening waarbij er vanalles wordt verteld van de afgelopen maand, ook de vrijwilligers worden voorgesteld a.d.h.v. het opnoemen van het land waarna je vriendelijk wuivend (zoals Mathilde en de Philip) opstaat en optioneel handkusjes wuift. Ook worden alle kinderen die de afgelopen maand verjaarden afgeroepen en ontvangen zij een cadeautje…

Daarna zijn er allerhande “nevenactiviteiten” zoals ontluizen, haar knippen en nagels verzorgen… Uiteraard ook voorleesgroepen en knutselen… Het fijne aan de familiedag is dat je eens echt in contact komt met de ouders… Als ze je zien met een van hun kinderen staan ze meteen naast je om hun dank te betuigen met massa´s knuffels en Spaans gebrabbel. Het was een fijne ervaringe, maar ik denk dat het na enkele keren wel gaat vervelen…
Valentijnsdag… Een topdag in Guatemala… Dat is niet enkel voor geliefden maar voor werkelijk iedereen… Je krijgt dan ook een massa knutselwerkjes en roosjes van de kids. En hetgene ik vooral grappig vond was dat de kinderen voor een keer heel flink en lief voor elkaar waren… En als er al eens eentje een ander een pak slaag verkocht, dan vraag je gewoon welke dag het is en die stoppen dus echt hé… zo zottekes hoe ze allemaal in die dag opgaan…
De serviceteams… De ergenis die ik had in Guate City waren deze zéér vriendelijke dames en doodserieuze heren… Een serviceteam is een hoop Amerikanen (doorgaans) die het project willen sponsoren of dat reeds doen en eens een weekje komen kijken hoe het werkt en “deelnemen”.. Deelnemen is niet echt een volwaardig woord voor hen, alsook begrijp ik het woord “service” niet echt in hun geval… Wat je concreet kan voorstellen zijn iets of wat oudere Amerikanen (op zijn minst 50+, meestal een pakje meer dan dat) die in je klas komen en de kanse tijd vragen stellen aan de vrijwilligers i.v.m. wat er gebeurd in de klas… Meer concreet met een voorbeeld:
Wat doe je?
-Ik heb een conversatie met het kind.
Halve minuut later…
Waarover?
Een zin later…
Wat zegt hij?

Om zot van te worden… Door hen was het niet meer mogelijk om fatsoenlijk te functioneren als vrijwilliger omdat je deels voor hen moest zorgen of hen moest uitleg geven, of de regels uitleggen. Dat zorgen voor mag je letterlijk nemen als volgt, een kind zit op je rug, een ander kind wil dat ook maar ziet dat er niet echt plek is, dus spring op de rug van een Amerikaanse dame en dan ben je de persoon die die dame kan redden voor je een ambulance nodig hebt…
Ik ben me ervan bewust dat het waarschijnlijk de meest naïeve Amerikanen waren en we waren steeds heel vriendelijk (ze zijn financieel voor het project heel belangrijk…) Maar toch heb je iets van… Slaan de Amerikanen er werkelijk in om alles op te fokken? Hmmm…

Soit, even een beetje meer over mijn voorbije week in San Pedro… Ik ben werkelijk al dol op al deze kids… Het is hier flexibeler en met minder structuur (de kinderen wonen immers in het project) en dat is wel fijn… Het zijn ook minder kinderen, dus je hebt meteen een band met ieder kind. En de leraar/opvoeder is ook een heel goede, die de kinderen volledig onder controle heeft op een respectvolle manier… Nog niet zoveel spannends gebeurd… Hmmm.. Hoogtepuntje voor mij was vrijdag in het zwembad (ja, er is een klein zwembad omdat het in oorsprong een vakatiecentrum was, dat na faillisement praktisch geschonken is aan het project). Vrijdag was er een nieuw jongetje, Victor, en het was zijn allereerste keer ooit in het zwembad… Samen met Judith hebben we de basis van de zwembewegingen met hem geoefend en hij heeft vooral veel op de rug gehangen terwijl wij zwommen… Het was heerlijk als je zag hoe hard hij ervan genoot…

Naast het project ben ik nogmaals naar Lago d’Atitlan geweest, met Mona en Nina deze keer. In hoofdzaak heerlijk gechilled… Grootste deel in San Pedro de Laguna geweest, waarnaar een aantal hippies verhuisd zijn en wat nu dan ook daarvoor bekend staat… Heerlijk sfeertje en aangename mensen ontmoet…
Ook voor het eerst enkele tekenen van Belgische erkenning aangetroffen rond het meer, en wat voor erkenning! Drie zaken zijnde, een boek van Rubens (tussen slechts 7 andere boeken… kan toch al tellen) dan pijltjes naar een restaurant Tintin met het koppeke van Kuifke en Bobby erbij en tenslotte (eigenlijk als eerste gezien, maar hooguit het beste dus als laatste vermeld) een fonteintje met als “spuitding” onze nationale trots, een marmerachtige kopie van ons manneke pis…
Btw, over Belgische zaken gesproken… Aan het andere eind van de wereld blijkt dat ik een über-chovinist ben! Qua eten misi k het meest: Chocolade (alsof we daarvan verschieten), een goei pak friet en de… pintjes!! (ne goeie Leffe zou heel welkom zijn… hmmm)

Voor de rest hebben we op een avond (bij toeval) de vulkaan Fuego zien uitbarsten… We zaten op het dak van café Sky (zowat het beste uitzicht dat je kan hebben, zoals de naam doet vermoeden) wanneer Nina vroeg wat dat rood licht in de verte was… De Fransman die daar nu voor 3 maanden werkte, had nog niet zo’n grote uitbarsting gezien sinds hij hier is, dus hadden we de goede avond, toevallig… Misschien even als nota bene… Fuego heeft elke 2 à 3 weken een uitbarsting… Dus moest er wel eens van komen, maar toch, het was de grootste sinds enkele maanden… Achteraf zei de uitbater dat Fuego al gedurende lange tijd (een volle week) aan het smoken was zonder uitbarsting, wat de plaatselijke overheden verontrustend vonden en dat ze zelfs aan het overwegen waren om Antigua te ontruimen… Ik was dus even in een gevarenzone als ik het juist voor heb… Wat een avonturen toch (zonder ik het wist).

Tenslotte went het leven in Antigua enorm… Ik zie er steeds weer naar uit om te kunnen reizen voor enkele daagjes… Ik heb ook beslist het project een beetje vroeger te verlaten om meer te kunnen reizen op het einde (later terugkomen is geen optie, dan mis ik mijn zusje haar trouwfeest…) er is hier immers zoveel te zien en alles blijft zo fascinerend… En nu ik hier toch ben, moet ik er maar van profiteren hé….

Soit, tot de volgende!!
Dikke ’nuffel!
Koes!!
Wienik….

Meer dan een maand in Guatemala, tijd voor een update…

februari 10th, 2006

¡Hola Mis Amigos y Amigas!

Na de vorige mail is er uiteraard weer een hele hoop gebeurd. ‘k Zal proberen min of meer de hoogtepunten in chronologische volgorde te vertellen en ik zal eveneens proberen om alles in ‘t Vlaams te vertellen (3 talen op een dag is te veel voor de dees).

Allereerst zijn we met 8 vriendinnen naar Monterrico geweest. Monterrico is een dorpje aan de Pacifische Oceaan. In een woord: Zaaaaaalig!!! In meer woorden: Zwart zand, is even wennen, maar na een tijdje doodnormaal. Enkel als je erover wandelt (lees: rent) is dat loeiheet (van de zon) en zijn je voeten werkelijk knalrood of paars van t verbranden… De zee heerlijk wild, zwemmen is niet echt een optie, maar ravotten met de golven was superfun. Verder een tropisch strand met palmbomen, oude vissersbootjes, hangmatten in de schaduw, spierwitte schelpen, etc… Nu ik erover nadenk, naast lekker chillen hebben we er niet zoveel gedaan… Heenreis wat geslapen en wakker geworden en even een eng gevoel om te moeten zoeken achter de vulkanen, die zijn hier nu zo gewoon dat je ze werkelijk mist eens je weg bent. Aangekomen in Monterrico bleek dat we het meest walgelijke hotel hadden, een handvol kakkerlakken en een hagedis in onze kamer, maar de kamer zou wel muskietendicht zijn (moeilijk te geloven, maar toch) Vervolgens de meeste tijd op het strand doorgebracht en in enkele hangmatten daarrond en in enkele plaatselijke bars. “El Caracol” was werkelijk een sprookje… Heerlijke mojito’s met een zalige binnenplaats vol kussentjes en hangmatten in combinatie met een gitaar (een turquoise die Nimali hier kocht, walgelijke gitaar werkelijk, maar nieuw en slechts 15 euro…) Daar gaan we volgende keer zeker terug naartoe en is ook een hotelletje, dus reserveren we daar ineens… Kijk er al naar uit, nu ik eraan denk… Voor de mensjes die het interesseert, ook de sterrenhemel was magnifiek!! Massaaaaaal veel (uiteraard) en werkelijk niks in de weg aan de horizon, sterren die uit de zee lijken op te komen en in de zee terug gaan slapen… Zo´n sterrenhemel, met zulke sfeer, had ik nog niet gezien (en ja, nog steeds noordelijk halfrond, dus wel bekend, that’s not the reason…) Jaja, alles in zijn geheel, Monterrico mocht er zijn… Ah ja, btw, Nimali en ik zijn er ook in geslaagd om te verdwalen daar… We wilden even naar de winkel en vroegen op straat iemand waar we de winkel konden vinden, meteen een lift richting winkel, vervolgens totaal geen idee hoe we gekomen waren terug gestapt na een lange tijd toch eens de weg gevraagd (bleken al een dorp of twee gepasseerd te zijn) en werden we teruggebracht in de achterbak van een pick-up waar reeds een tiental mannen waren… Zo hebben we toch eens in de pick-up gereden (wat we beiden wel eens wilden)…

Verder ben ik intussen ook verhuisd. Ik woon nu niet meer in mijn gastgezin, maar in een appartementje met 2 andere meisjes, Nina en Mona, beiden van Denemarken… Ik zal dus vloeiend Deens spreken tegen het eind… Een fijn appartementje wel (zie maar op de fotookes) met een dakterras, wat mijn “eis” toch wel enigszins was… Onze housewarming hebben we ook al achter de rug en mocht er beslist zijn.. Het grappige was dat we moordenaarke (alias weerwolven) hebben gespeeld in een of ander verkachte versie, gaf meteen een volledig scoutskamp gevoel. Ah ja, voor de geïnteresseerden het adres is:

Wienik Beirinckx
Colonia Manchen 95 B
Antigua
Guatemala, C.A.

Zelfs een “huistelefoon” (gsm met ons 3 gekocht, 30 euro in totaal en beltijd ter waarde van 12 euro…) met als nummer: (502) 59 50 11 04
Die gsm aanvaard dus ook sms-jes en ik ben daarop op mijn verjaardag uiteraard te bereiken :)

Mijn Spaanse lessen zijn dus ook beëindigd (of alvast reeks een, misschien neem ik er nog een paar bij maar dan vooral voor woordenschat die ik nodig heb, maar niet beheers.. ja, ben nog steeds slecht in talen…) en mijn project begonnen. De eerste week heb ik daar in “prepa primera” gestaan, wat overeenkomt met de kleuterklas, daarvan was een vrijwilliger op reis voor een week, waardoor ze me “echt nodig” hadden… hmmm… Kleuters niet echt mijn ding zijnde, vroeg ik dan ook om een verplaatsing en nu sta ik bij de kinderen van de eerste klas, heerlijk! Het schooljaar is hier slechts 4 weken bezig, dus alles is echt nog nieuw voor hen en ik zal de ganse evolutie mee kunnen volgen… jeuj… De kinderen komen naar ons voor of na de school. In Guatemala hebben de kinderen slechts een halve dag school en de helft van onze kinderen heeft school in de voormiddag (wanneer wij de andere helft hebben) en de andere helft in de namiddag. Wat ik voornamelijk met de kinderen doe, is aanmoedigen en helpen bij het huiswerk en tussendoor ook spelenderwijs wat oefenen, wat weldegelijk nodig is, omdat het onderwijssysteem hier “sucks”… Op zijn zachts uitgedrukt… Het merendeel van de tijd zijn de kinderen hier wat letters aan het kopiëren en ze leren bovendien 4 verschillende vormen ineens (drukletter en schrijfletter, hoofdletter geschreven en gedrukt) Eerst alle klinkers, zodat ze geen enkel woord kunnen vormen en nog steeds niks kunnen lezen… prachtige manier om te leren lezen en schrijven hebben ze hier werkelijk (ze kunnen uiteraard altijd solliciteren als kopieermachine)… Tussendoor wordt er ook een groot deel van de tijd gespeeld en ze krijgen ook een lunch, wat voor sommige kinderen inderdaad de enige maaltijd is… Gisteren had een van de kinderen duidelijk pijn, dus ging ik ermee naar de verpleegster (er is een minihospital aanwezig in het hoofdgebouw, gesponseerd door Bayer… wel chic) en bleek dat hij gewoonweg pijn van de honger had, hij was maandag en dinsdag niet gekomen naar het project en had bijgevolg al een aantal dagen niets te eten gehad: Sommige dingen zijn best wel confronterend, maar toch nog steeds blij hier te zijn… De kinderen op zich zjin echte knuffelberen voor ons, die je de ganse tijd willen knuffelen en heel veel affectie nodig hebben. Dat de kinderen werkelijk smerig zijn en op pakweg een vijfde na allemaal luizen hebben, vergeet je heel vlug… Maar de kinderen zijn niet altijd zo´n schatjes (uiteraard niet) en zijn dan ook de ganse tijd met elkaar aan het vechten en de leerkracht (iedere klas heeft een leerkracht die wij officieel enkel helpen) negeert dat volledig… Naast aggressief zijn, kan geen enkel van hen zich fatsoenlijk concentreren op een ding, ADHD is een term die hier niet bestaat omdat zulk gedrag hier doodnormaal is… Allemaal givers in spé, en dan zou het heus geen “watjestak” meer zijn, die van ons kunnen hier niet aan tippen…

Soit, ik ga eens afronden, na een daggetje project ben je werkelijk doodmoe (ah ja, fijn detail ik sta hier rond 6 uur op en ben terug thuis rond 6 uur, als het verkeer meezit)…

Voor de rest is er uiteraard nog vanalles gebeurd, maar vooral in veel cafeetjes en salsabars gechilld. Ook eerste “beroofervaring” meegemaakt: met een mes zak opgesneden van mijn vriendin, maar net op tijd ontdekt zodat niks wegwas, meest milde wat we konden meemaken denk ik, maar laat ons hopen dat ‘t daarbij blijft…

Ik ga eens verder van mijn inmiddels favoriete landje genieten…
Tot ooit…

Heel veel liefs, dikke kus en een knuffel,

Guatemaalteeks Salangaantje.

Reacties uitgeschakeld

Ik heb een project!!!!!

januari 20th, 2006
¡Hola Mi Amigos!

Tijd voor een update… Wederom veel, veel gebeurd en nog steeds supercontent!

Intussen is Antigua al een thuis voor me, ook een hoop vriendjes en vriendinnetjes… Intussen heb ik vooral veel Spaanse lessen gehad, veel mensen ontmoet en enkele dingen bezocht zoals elke toerist behoort te doen… Maar alles daarvan was te kort, zo ben ik een dag naar Lago d’Atitlan geweest, dat is een bangelijk groot meer waar heel veel Indiaanse dorpen rondom zijn… Iets wat een diepe indruk naliet en ik later zeker terug zal bezoeken maar dan voor meer dagen, dus daarover later meer… Ook even naar de kust geweest, maar daar ga ik dit weekend opnieuw naartoe met 8 vriendinnen, wordt zeker en vast bangelijk en ook daarover meer… Wat ik vooral heb “bezocht” en het meeste over te vertellen heb is: MIJN PROJECT!!!

Ja, de keuze is gemaakt en ik heb een project en het is lichtelijk anders dan verwacht, niet echt met straatkinderen en wel met lesgeven/educatie (wat ik eigenlijk niet ging doen :) ) Het project noemt “Camino Seguro” en bevindt zich in Guatemala City. Even toelichten: Het project bevindt zich aan de rand van dé vuilnisbelt. Hier werken (en wonen) een massa mensen en kinderen die alles verzamelen wat in spé hergebruikt kan worden (soort van recycleren) en dat zij vervolgens kunnen verkopen. Camino Seguro bestaat nu 6 jaar en heeft als doel de kinderen een betere toekomst te geven, hun slogan is dan ook “Combating poverty through Education”. Het is geen school, maar de opvang en hulp na de school. School is in Guatemala slechts een halve dag en de andere halve dag kunnen de kinderen hier terecht. In eerste instantie wordt er dan geholpen met huiswerk en leren, maar ook andere aspecten zijn dagelijkse routine zoals hygiëne, alle kinderen krijgen dagelijks een lunch en ook leren de kinderen verschillende handelingen waarmee ze een betere toekomst tegemoet kunnen gaan, dingen als koken, landbouw, houtbewerking en meubels maken. Uiteraard is het onmogelijk dat ieder kind een officieel diploma zal behalen, vandaar dat er aan meerdere aspecten gewerkt kan worden, steeds op maat en naar wens van het kind… Het doel is dat deze kinderen niet op de vuilnisbelt moeten gaan werken, niet nu en niet later. En ja, normaal zouden die kinderen mee met de ouders gaan werken en valt er nu een deel van inkomen weg, vandaar dat de families een maandelijks basispakket ontvangen als de kinderen op regelmatige basis komen. Ook vooraf is er een selectie om ervoor te zorgen dat het wel degelijk de armsten van de armen zijn, waarom? Wel 6 jaar terug startte het project voor slechts 40 kinderen en intussen zijn er 588 kinderen die hiervan kunnen genieten (2 shiften per dag, dus voor de kinderen een halve dag, voor de dees een hele dag)… Anyway, later komt er zeker en vast meer info over het project… Nu ben ik er zelf slechts voor 2,5 uur geweest en er waren veel impressies… En waarom het dit project is geworden… Als ik daar was voelde je dat ze hier meer hulp nodig hebben dan Antigua en omstreken, het is een van de gevaarlijkste plekken wat vaak afschrikt, maar om jullie allemaal even gerust te stellen: iedere dag gaan de vrijwilligers en mass naar daar en keren op dezelfde wijze terug… en uiteraard omdat ik het nu al een prachtig project vind!

Ziezo, nu vooral afwachten, genieten van alles (het is nu ook weekend voor de dees en ja, ook hier is het weekendgevoel dubbel en dik aanwezig) en mijn laatste Spaanse lessen met mijn crazy-leraresje (zij is echt wat ik nodig heb om gemotiveerd naar de les te vertrekken)

Kuzz en groes,

Sweet dreams (voor jullie nu in het verre België…)

Wienik (of Vine zoals mijn gastgezin me ook noemt..)